امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٦٣

تمام موهبتهاى الهى اعم از «معنوى» و «مادى» را در بر مى‌گيرد، لكن نعمتهايى كه اهميت بيشترى دارند، مانند نعمت «ايمان و ولايت» بيشتر مورد سؤال واقع مى‌شوند كه آيا حق آنها ادا شده يا نه؟ شايد رواياتى كه نعمتهاى مادى را از شمول اين آيه خارج مى‌كند، ناظر به اين معناست كه شما نبايد مصداقهاى مهمتر را رها كرده و به مصداقهاى كوچكتر روى آوريد و در حقيقت هشدارى است به مردم در زمينه سلسله مراتب نعمتهاى الهى و اينكه در برابر آنها مسؤوليت سنگين دارند. «١» اميرمؤمنان على (ع) فرمود: «ما بالُ اقْوامٍ غَيَّرُوا سُنَّةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه وَ سَلَّمَ وَعَدَلُوا عَنْ وَصِيِّةِ؟ لا يَتَخَوَّفُونَ أَنْ يَنْزِلَ بِهِمُ الْعَذابُ، ثُمَّ تَلا هذِهِ الْآيَهَ: «الَمْ تَرَ الَى الَّذينَ بَدَّلوُا نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْراً وَ احَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ» «٢» ثُمَّ قالَ: نَخْنُ النِّعْمَةُ الَّتى‌ أَنْعَمَ اللَّهُ بِها عَلى عِبادِه‌ وَ بِنا يَفُوزُ مَنْ فازَ يَوْمَ الْقِيامَةِ» «٣» چگونه است حال مردم كه سنّت پيغمبر (ص) را دگرگون ساختند و از وصّى او روگردان شدند؟ ايشان نمى‌ترسند كه عذاب بر آنها نازل شود؟ سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: «مگر نديدى كسانى را كه نعمت خدا را به ناسپاسى تغيير دادند و قوم خويش را به دوزخ كه سراى هلاكت است در آوردند». سپس فرمودند: ما هستيم آن نعمتى كه خدا به بندگانش انعام فرمود؛ هر كه در روز قيامت كامياب شود به وسيله ماست. چگونگى آفرينش امامان عليهم السّلام‌ در اين زمينه، روايات فراوانى وارد شده است كه هر يك بيانگر مقام با عظمت آن سروران دين و دنيا مى‌باشد؛ مقام والايى كه اگر وجود مقدس و مبارك آنها نمى‌بود، خداوند عزّوجلّ هيچ مخلوقى را خلق نمى‌كرد. امام صادق (ع) فرمود: