امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٥٦

مفضّل گويد: از امام صادق (ع) درباره تفسير قول خداوند «و هنگامى كه پروردگار ابراهيم را به كلماتى امتحان كرد.» «١» سؤال شد. امام در جواب فرمود: «هِىَ الْكَلِماتُ الَّتِى تَلَقَّاها ادَمُ مِنْ رَّبِّه‌ فَتابَ عَلَيْهِ وَ هُوَ أَنَّهُ قالَ: «يا رَبِّ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلىٍّ وَ فاطِمَةَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ الّا تُبْتَ عَلَىَّ» فَتابَ اللَّهُ عَلَيْهِ انَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ» «٢» آن كلماتى بود كه حضرت آدم (ع) (بعد از آن ترك اولى‌) از پروردگارش آموخت و خداوند بدان وسيله، توبه‌اش را پذيرفت. آن كلمات اين بود كه حضرت آدم عرض كرد: پروردگارا به حق محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين، از تو مى‌خواهم توبه مرا قبول كنى پس خداوند كه بسيار توبه پذير و رحيم است، توبه‌اش را پذيرفت.