امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٥٢

و همچنين شما را امّتى وسط و ميانه قرار داديم، تا بر مردم گواه باشيد و پيغمبر هم بر شما گواه باشد. بريد عِجْلى مى‌گويد: از امام باقر (ع) از تفسير آيه ياد شده سؤال كردم. ايشان فرمود: «نَحْنُ اْلُامَّةُ الْوَسَطُ وَ نَحْنُ شُهَداءُ اللَّهِ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ عَلى‌ خَلْقِهِ وَ حُجَجُهُ فى ارْضِهِ ...» «١» ما امت ميانه‌ايم، شاهدان خداوند تبارك و تعالى بر خلقش و حجتهاى او در زمين هستيم. اميرمؤمنان على (ع) مى‌فرمايد: همانا خداوند تبارك و تعالى ما را پاك گردانيد و (از هر نوع لغزش و آلودگى) ما را حفظ كرد و گواه بر خلق و حجت در زمين قرار داد و ما را همراه قرآن و قرآن را همراه ما قرار داد، نه از آن جدا مى‌شويم و نه قرآن از ما جدا مى‌شود. «٢» براى روشن شدن معناى آيه و رواياتى كه ذكر شد، بيان چند نكته ضرورى است: الف- مرحوم علامه طباطبايى «قدس سرّه» مى‌گويد: حواس عادى و معمولى و نيز قواى متعلّق به آن، تنها شكل ظاهر اعمال را مى‌بينند و قادر به درك حقايق و باطن اعمال، از كفر و ايمان و رستگارى و خسران و آنچه كه از حس آدمى پنهان است، نيست، مگر كسى كه خداوند اين گونه اسرار را برايش كشف كند. پس شهادت مورد نظر آيه شريفه و روايات، عبارت است از تحمّل و ديدن حقايق اعمال كه مردم در دنيا انجام مى‌دهند و چنين مقام بزرگى در شأن همه امّت نيست، بلكه كرامت خاصى براى اولياست. «٣» ب- ميانه بودن و اعتدال، اصلى است كه بر تعليمات اسلامى حكومت مى‌كند. يك مسلمان بايد در زندگى‌اش حالت اعتدال داشته باشد، هم در عقيده و هم در عمل. ج- رابطه بين گواه بودن و ميانه بودن ممكن است اين باشد كه شاهدان بايد از ميان افراد نمونه انتخاب شوند؛ يعنى شما با داشتن اين عقايد و تعاليم و معارف، امّتى نمونه هستيد، همان گونه كه پيامبر (ص) در ميان شما يك فرد نمونه است و شما در عمل‌