درس ششم: مقام امام (١) انسان به مقدار شناخت خود از يك فرد در برابر او واكنش نشان مى‌دهد؛ اگر او را فردى شايسته و داراى مقام و منزلت بيابد، به او عشق و علاقه مى‌ورزد. بطور مثال كسى كه شناختش نسبت به خداى متعال، سطحى است، چه بسا نسبت به انجام اعمال و وظايفش كوتاهى كند و به آنها اهميت ندهد؛ ولى اگر فردى شناختش، نسبت به خداوند تبارك و تعالى در مرتبه بالاترى باشد، بطور حتم ديد ونگرش او نسبت به مقام ربوبيّت بگونه ديگر بوده و با تمام وجود مى‌كوشد كه به دستوراتش عمل كند. اين مطلب در رابطه با مقام امام (ع) نيز جارى است. بنابراين، بررسى و تحقيق پيرامون شخصيّت و مقام امامان معصوم كارى بسيار با ارزش است؛ زيرا از اين طريق مى‌توانيم مقام شامخ و والاى آن بزرگواران را تا حدودى درك‌كرده و زندگى‌فردى واجتماعى خود را، تا حد ممكن با زندگى آنان تطبيق دهيم، آن وقت است كه مى‌توان مدّعى شد كه پيرو ايشان هستيم. حال با كمك خداوند منّان، به بررسى چند بُعد از ابعاد مختلف مقام والاى امامان معصوم مى‌پردازيم. اميد آنكه در روز محشر، ما را در پيشگاه احديّت شفاعت كنند. گواهان بر مردم‌ آيات و روايات زيادى به گواه بودن امامان عليهم السلام بر اعمال مردم دلالت دارد؛ از جمله: «وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ امَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسوُلُ عَلَيْكُمْ شَهيداً» «١»