با توجه به اينها، حديث منزلت بروشنى دلالت مى‌كند كه على (ع) به عنوان وزير، جانشين پيامبر و كمك كننده او در امر رسالت نقش داشته است. ابن ابى الحديد، مى‌گويد: قرآن و سنّت، به وزارت على عليه السلام دلالت مى‌كند؛ از قرآن، آيات ٢٩ تا ٣٢ سوره «طه» و از سنّت، حديث منزلت كه مورد اتفاق فرقه‌هاى مختلف اسلامى است. حديث‌منزلت، همه مقاماتى را كه هارون‌داشت، براى حضرت على (ع) اثبات‌مى‌كند. بنابراين، على عليه السلام وزير پيامبر (ص) و ياور آن حضرت است و اگر رسول خدا (ص) خاتم پيامبران نمى‌بود، در نبوت نيز شريك آن جناب مى‌شد. «١» دو اشكال و پاسخ آن‌ ١- حديث منزلت، خلافت محدود و موقّت را مى‌رساند، نه خلافت عمومى را. بر اساس اين حديث، حضرت على (ع) در مدتى كه رسول خدا (ص) به جنگ تبوك رفت و برگشت جانشين آن حضرت بود، ولى پس از بازگشت پيامبر، ديگر جانشين ايشان نبود. پاسخ: همان طور كه گذشت، حديث منزلت، در موارد گوناگونى وارد شده كه يكى از آنها، هنگام رفتن به جنگ تبوك است. احاديثى وجود دارد كه مربوط به جنگ تبوك نيست «٢» و در حال عادى، وارد شده است، مانند حديث زير كه ابن عباس مى‌گويد: عمر بن خطاب گفت: در حق على بن ابى طالب، سخن ناشايست نگوييد؛ زيرا كه از پيامبر خدا شنيدم كه فرمود: ... اى على! تو اولين مؤمن و اولين مسلمان هستى ... تو براى من چنانى كه هارون براى موسى بود و هر كس بپندارد كه مرا دوست مى‌دارد و تو را دشمن، بر من دروغ بسته است. «٣» ٢- هارون در زمان خود حضرت موسى از دنيا رفت و جانشين حضرت موسى نشد.