امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٣٣

سؤال: چگونه وجود امام و حجّت، مايه آرامش و نبودن آن، موجب نابودى (اهل) زمين مى‌شود؟ پاسخ: انسان، براى هدايت شدن و به كمال رسيدن، به انسان كاملى نيازمند است كه خود هدايت شده باشد و بتواند دست او را گرفته و به سر منزل مقصود و كمال بندگى كه هدف از خلقت است، برساند. به عبارت ديگر، انسان واسطه در هدايت مى‌خواهد و هدايت او بدون وجود و راهنمايى خاص امام معصوم (ع) كه خود نمونه انسان كامل است، امكان پذير نيست. از طرف ديگر، آنچه كه در زمين است، براى انسان خلق شده است. «١» بنابراين، فيض خداوند، به خاطر انسان به بقيه موجودات مى‌رسد و فيض رساندن به خود انسان نيز، به بركت وجود امام صورت مى‌گيرد. با توجه به اين دو مسأله، روشن مى‌شود كه امام (ع) واسطه فيض خداوند به تمام عالم است و اگر نباشد، تمام دنيا نابود مى‌شود. در مناظره هشام بن حكم با عمرو بن عبيد (از بزرگان معتزله در زمان خود) امام به قلب عالم خلقت تشبيه شده و بديهى است كه اگر قلب يك انسان از كار بيفتد، از ديگر اعضاى بدن كارى ساخته نيست و همين تشبيه، جايگاه امام را در ميان مخلوقات نشان مى‌دهد. «٢» همچنين امام صادق (ع) فرمود: «لَوْ كانَ النَّاسُ رَجُلَيْنِ لَكانَ احَدُهُمَا الْامامُ وَ قالَ: انَّ اخِرَ مَنْ يَمُوتُ الْامامُ لِئَلَّا يَحْتَجَّ احَدٌ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّهُ تَرَكَهُ بِغَيْرِ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَيْهِ» «٣» اگر مردم زمين تنها دو نفر باشند، يكى از آن دو، امام است و فرمود: آخرين كسى كه بميرد، امام است تا كسى بر خداى عزّوجلّ احتجاج‌نكند كه خداوند او را بدون‌حجّت واگذاشته است. آنچه كه از مجموع اين حديثها و مثل آن، استفاده مى‌شود، اين است كه خداوند تا زمانى كه انسانى در روى كره خاكى وجود دارد، او را بدون «حجّت» وامام نخواهد گذاشت.