خلاصه‌ حضرت ابراهيم (ع) در زمان پيرى، پس از آنكه پيامبر بود و بخوبى از امتحانهاى خداوند برآمد، به امامت رسيد. بنابراين، مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است و به همين خاطر حضرت ابراهيم (ع) دعا كرد كه اين مقام در ذريّه‌اش قرارداده شود. امام يعنى پيشوا، كسى كه مقتداى مردم بوده و پيروى از او واجب باشد. امام به امر خدا انسانهايى را كه دنبال كمال هستند هدايت كرده وبه هدف نهايى مى‌رساند. يكى از ويژگيهاى پيامبر اكرم (ص) مقام امامت اوست كه در قرآن و روايات به آن اشاره و تصريح شده است و اين ويژگى مخصوص تعدادى از پيامبران است كه بطور وسيعتر و كاملتر به پيامبر اكرم (ص) اعطا شده است. ويژگى ديگر اين كه حضرت محمّد (ص) به تنهايى، تمام فضيلتها و منصبهاى انبيا را داراست. پرسش‌ ١- معناى امامت و دليل برترى آن بر مقام نبوت را بنويسيد. ٢- يك دليل از دلايل امامت رسول اكرم (ص) را بنويسيد. ٣- فرق بين نبى و رسول چيست؟ بيان كنيد. ٤- يك روايت درباره امامت پيامبر اكرم (ص) بنويسيد.