درس شانزدهم: آثار زيانبار انكار امامت‌ جايگاه والاى امامت‌ همان گونه كه در درس دوم بررسى شد، امامت مقامى برتر از نبوت است و در قاموس دين جايگاه خاصى دارد، بگونه‌اى كه از ميان پيامبران فقط عده معدودى همانند ابراهيم (ع) به اين مقام دست يافتند. براى توجه بيشتر به اهميّت مقام امامت، به ذكر چند حديث ديگر مى‌پردازيم. حضرت رضا (ع) ضمن يك حديث طولانى ويژگيها و اهميت امام و امامت را بيان فرمود و در فقراتى از آن حديث چنين آمده است: شكوه مقام امامت و برترى مكان و جاه و جلال و بررسى حقيقت آن، بالاتر از آن است كه اين مردم با عقل ناقصشان بتوانند به ارزيابى آن بپردازند يا انديشه درستى درباره آن داشته باشند يا به اختيار خود پيشوايى را براى سرو سامان دادن به كارهاى خويش انتخاب كنند. امامت مقام ويژه‌اى بود كه خداوند پس از منصب نبوت و خلّت (دوستى) درمرتبه سوم به حضرت ابراهيم ارزانى داشته و او را به وسيله آن شرافتمند گردانيده ... اين آيه (آيه ابتلا) پيشوايى هر فرد ستمكار را تا روز قيامت باطل كرد و آن را ويژه پاكان برجسته قرار داد ... همانا امامت منزلت انبيا و ارث اوصياست، امامت جانشينى خدا و رسول است و مقام اميرمؤمنان و ميراث حسن و حسين است ... امامت ريشه اسلام بالنده و شاخه سر بلند آن است ... امام، امين‌خداوند در روى زمين و حجّت او بر بندگانش و جانشين او در سرزمينهايش است .... «١» در اهميت مقام امامت همين بس كه رسول اكرم (ص) آن را عدل قرآن قرار داد و