درس چهاردهم: معجزات و كرامتهاى امامان (ع) معجزات امامان‌ تديّن به يكى از اديان آسمانى، ملازم با قبول و ايمان به معجزه است. بنابراين مسلمان مؤمن و معتقد به قرآن نمى‌تواند منكر معجزه و خرق عادت باشد. معجزه، مظهرى از ولايت تكوينى است. به صاحب معجزه از طرف خداوند، نوعى قدرت و اراده داده شده كه مى‌تواند به اذن پروردگار، در جهان تصرّف كند، عصايى را اژدها نمايد، كورى را بينا سازد يا مرده‌اى را زنده كند و .... اين قدرت تنها از طريق پيمودن راه بندگى و نزديك شدن به كانون هستى پيدا مى‌شود و هيچ‌گاه زمين از حجّتى كه حامل چنين معنويّت و قدرتى باشد، خالى نيست. تعريف معجزه و كرامت‌ معجزه آن است كه مدّعى رسالت يا امامت براى اثبات ادعاى خود و ارتباطش با جهان غيب كار خارق عادت انجام دهد و ديگران را به مقابله با آن دعوت كند و همه مردم جهان از مقابله با آن ناتوان باشند و در عين حال، عمل او مطابق ادعايش باشد. هرگاه همان كار شگفت انگيز به دست كسى انجام شود كه مدعى رسالت و امامت نيست و آن را براى مقابله و معارضه با مردم نمى‌آورد، آن كار را كرامت گويند. «١» وجه مشترك معجزه و كرامت اين است كه هر دو از امور خارق عادت هستند و صاحب هر دو از بندگان مقرّب و برگزيده خدا مى‌باشند.