امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ١٠٩
حضرت على (ع) فرمود:
اگر با شمشيرم بينى مؤمن را بزنم كه با من دشمن شود، هرگز دشمنى نخواهد كرد و اگر همه دنيا را بر سر منافق بريزم كه مرا دوست بدارد، هرگز مرا دوست نخواهد داشت؛ زيرا اين مطلب (درحكم الهى) گذشته و بر زبان پيامبر (ص) جارى گشته كه گفت: اى على، مؤمن دشمن تو نمىشود و منافق تو را دوست نمىدارد. «١»
زيارت امام
حفظ شعاير اسلامى از امورى است كه در قرآن و روايات، مورد سفارش و تأكيد قرار گرفته است. قرآن مىفرمايد:
«وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَانَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ» «٢»
و هر كس شعاير الهى را بزرگ و محترم شمارد (خوشا بر او، چرا كه) اين صفت دلهاى با تقواست.
علّت اين همه سفارش و توجّه به حفظ شعاير اسلامى، شايد اين باشد كه ارزشها و مظاهر مكتب در جامعه همواره زنده بماند و مردم با توجه به آنها، پاكيها و والاييها و به تعبير قرآن، تقواى دل را به دست بياورند. زيارت قبور پيشوايان معصوم كه الگوهاى انسانيّت و مجسّمههاى تقوا و فضيلت هستند، از بارزترين مظاهر تعظيم و حرمت نهادن به شعاير الهى است؛ زيرا زيارت قبور امامان، يك نوع اعلان وفادارى به روش، آرمان و مكتب آنان و نوعى سپاسگزارى و قدردانى از جانبازيها و فداكاريهاى آنان در راه خداست.
محمد بن مسلم مىگويد، امام باقر (ع) فرمود:
شيعيان ما را به زيارت قبر حسين (ع) فرمان دهيد؛ زيرا زيارت او بر هر مؤمنى كه به امامت حسين (ع) از جانب خداوند عزّوجل اقرار دارد، واجب است. «٣»
حسن بن على وشّا گويد: از امام رضا (ع) شنيدم كه فرمود:
«بدرستى كه هر امامى برگردن دوستان و شيعيانش عهد و پيمانى دارد كه همانا زيارت