درس سيزدهم: مودّت و زيارت امام‌ محبت امامان عليهم السلام‌ انسانها در داشتن كمالات و زيباييهاى معنوى متفاوتند و به ميزان برخوردارى از كمالاتى كه دارند، ديگران را شيفته و مجذوب خود مى‌كنند. اين شيفتگى به صورت محبّت و لوازم آن ابراز مى‌شود. امتياز اساسى مردان الهى كه به نور حق روشن بوده‌اند، اين است كه به خاطر برخوردارى از همه كمالات نفسانى، نه تنها خاطره‌ها و انديشه‌ها را جذب كرده، بلكه به دلها و روحها نور، حرارت، نشاط و ايمان مى‌بخشند. محبّت سبب مى‌شود كه محبّ به شكل محبوب درآيد. از اينجا فلسفه سفارشهاى فراوان اسلام در لزوم محبّت نسبت به امامان پاك روشن مى‌شود؛ زيرا محبّت و شيفتگى به امامان معصوم، اطاعت از حق و پيروى از فضايل را به ارمغان مى‌آورد. رشته محبّت است كه مردم را به اهل بيت پيوند مى‌دهد تا از وجود، آثار و رهنمودهايشان استفاده كنند. با توجه به آثار و بركات فراوان محبّت خاندان پيامبر (ص) براى محبّان آنهاست. كه قرآن كريم آن را مزد رسالت رسول خدا (ص) قرار داده، مى‌فرمايد: «قُلْ لا اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى‌» «١» بگو در برابر رسالتم مزدى جز دوستى و محبت خويشاوندان از شما نمى‌طلبم. در آيه ديگرى مى‌فرمايد: «قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ اجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ انْ اجْرِىَ الَّا عَلَى اللَّهِ» «٢»