افغانستان در ضديت توأم با حكومت الحادى كمونيستها در افغانستان و تجاوز روسها شكل گرفت، و به مدت حدود ١٤ سال به طول انجاميد. سرانجام اين مبارزات منجر به خروج سربازان روسى از افغانستان در سال ١٣٦٨ ه. ش. و سرنگونى حكومت كمونيستى افغانستان در فروردين سال ١٣٧١ ه. ش. و تشكيل حكومت اسلامى مجاهدين افغانى در ارديبهشت ماه ١٣٧١ ه. ش. شد. «١» حزب وحدت اسلامى كه از ائتلاف اكثر گروه هاى شيعى در ١٣٦٩ ه. ش. پديد آمد، با اتخاذ مواضعى چون غير مشروع بودن حكومت كمونيستى نجيب‌الله و لزوم تلاش براى ايجاد حكومت اسلامى نقش قابل توجهى در پيروزى مجاهدين و تداوم آن پيروزى داشت. «٢» پس‌از آن و بر اساس اجلاس گروه هاى جهادى در پيشاور (نيمه اول سال ١٣٧١ ه. ش.) صبغت الله مجددى به مدت دو ماه و بعد از آن برهان الدين ربانى به مدت چهار ماه به رياست جمهورى تعيين شدند. امّا رياست جمهورى ربانى تا پنج و نيم ماه يعنى تا تشكيل شوراى حل و عقد ادامه يافت. بر پايه تصميم شوراى حل و عقد، ربانى به مدت دو سال ديگر در پست رياست جمهورى ابقا شد. با انتخاب مجدد ربانى درگيريهاى داخلى افغانستان شدت گرفت تا سرانجام اجلاس اسلام آباد در سال ١٣٧٣ ه. ش.، ربانى و حكمتيار را براى مدت هجده ماه به ترتيب به رياست جمهورى و نخست وزيرى برگزيد، ولى بر سر معرفى كابينه دولت بين ربانى و حكمتيار اختلاف افتاد. اين امر به همراه پيوستن «جنبش ملى اسلامى شمال افغانستان» به رهبرى «ژنرال عبدالرشيد دوستم» به حزب اسلامى حكمتيار، جنگ بين جمعيت اسلامى و حزب اسلامى «٣» را تشديد كرد. اما پيشرويهاى گروه سياسى جديدى به نام طالبان و تصرف استانهاى مهم افغانستان از سوى آنها باعث شد كه ربانى و حكمتيار در ارديبهشت ماه ١٣٧٥ ه. ش.
با هم متحد شوند. ولى طالبان با اشغال نزديك به سه چهارم خاك افغانستان و تصرف‌