انقلاب اسلامى و به ويژه با پشتيبانى و حمايت مالى دولت پادشاهى عربستان سعودى شكل گرفته‌اند. وهابيت در پاكستان، ساف در فلسطين اشغالى، سازمان پيكار اسلامى در عراق، نمونه هايى از اين گروه ها به شمار مى‌روند. به همين جهت بعد از پيروزى انقلاب اسلامى صف اسلام سازشكار (اسلام آمريكايى) از صف اسلام ناب محمدى (ص) كاملًا جدا شده است.
ب- بازتاب فرهن جنبشها و نهضت‌هاى سياسى اسلام معاصر ١٩١ الف - كتاب ص : ١٩١ گى انقلاب اسلامى:
امور فرهنگى از آن حيث مهمّ هستند كه پايه و اساس امور سياسى و حركتهاى سياسى را فراهم مى‌آورند، به ديگر سخن، امور فرهنگى زمينه ساز امور سياسى اند. به اين دليل رنگ وبوى سياسى به خود مى‌گيرند و در بحث سياسى شايستگى مطرح شدن مى‌يابند.
در اين بخش صرفاً چند مقوله فرهنگىِ بازگشت به ارزشهاى مبارزه و پيروى از شعائر و شعارهاى انقلاب اسلامى و ... مطرح مى‌شود. ذكر اين چند مورد به معناى آن نيست كه ساير امور فرهنگى بى اهميت است.
انقلاب اسلامى ارزشهاى فرهنگى نوينى را در مبارزه سياسى جنبشهاى اسلامى مطرح كرده است. يكى از اين ارزشها گرايش به جهاد است. جنبشهاى اسلامى پس از انقلاب اسلامى ايران، جهاد، شهادت و ايثار جان را به عنوان اصول اساسى پذيرفته اند و به آن با ديده تكليف و فريضه دينى مى‌نگرند. در نتيجه آن را به شكلهاى مختلف چون عمليات شهادت طلبانه (مانند فلسطين) و مبارزه مسلحانه و جنگ (مانند افغانستان) به كار گرفته‌اند. بدين سان واژه جهاد جايگزين كلماتى چون نضال و كفاح (مبارزه و پيكار) شده است.
مردمى بودن كه يكى از ويژگيهاى انقلاب اسلامى است، در جنبشهاى اسلامى راه يافته است. به بيان ديگر جنبشهاى اسلامى دريافته اند كه اسلام توانايى بسيج توده‌هاى مردم را دارد. بر اين اساس جنبشهاى اسلامى از اتكا به قشر روشنفكر، به سوى مردم گرايش يافته‌اند و در نتيجه پايگاه مردمى خود را گسترش داده اند. به عقيده دكتر حسن الترابى رهبر جبهه اسلامى سودان، انقلاب اسلامى، انديشه «كارِ مردمى و استفاده از توده‌هاى‌