فلسطينى‌ها و لبنانى‌ها شد، امادستاورد مهّم آن، پالايش گروههاى سازشكار از جبهه مبارزه ضد اسرائيلى بوده است. «١» انتفاضه‌ تحقق انقلاب اسلامى ايران، روند گرايشات اسلامى در فلسطين را تشديد كرد.
علاوه بر آن، سرخوردگى مردم فلسطين از مبارزه گروههاى ملّى و ماركسيستى و نااميدى از اقدام دولتهاى عربى براى نجات فلسطين موجب شد كه براى نخستين بار، دو مفهوم اساسى اسلام و مردم به عنوان كارآترين وسيله نجات فلسطين وارد جبهه مبارزه ضد اسرائيلى گردد. بدين‌سان شكل نوينى از مبارزه در فلسطين از اواسط سال ١٣٦٦ ه. ش./ ١٩٨٧ م. پديد آمد كه به «انتفاضه» يا «انقلاب سنگ» معروف شده است. «٢» انتفاضه در لغت به معناى تكان، جنبش و قيام است و فلسطينى‌ها آن را قيام عليه رخوت و ركود قبل از انقلاب مى‌نامند. «٣» اگر چه براى اوّلين بار انتفاضه با همين معنا، از سوى گروهى كه از سازمان فتح منشعب شدند، به عنوان نامى براى سازمان جديد برگزيده شد، امّا اين واژه هم‌اكنون نامى است كه به حركت خود جوش، فراگير و پايدار مردم فلسطين عليه اشغالگران قدس اطلاق مى‌شود.
انتفاضه يك حركت ضداسرائيلى و در عين حال كاملا «اسلامى و مردمى است و به هيچ كشور و يا گروه داخلى وابسته نيست.» «جنبش جهاد اسلامى» و «حماس» «٤» كه در هدايت و سازماندهى انتفاضه داراى نقش هستند، عموما خود متأثّر و دنباله رو انتفاضه‌اند. بر اين اساس، انتفاضه از رهبرى سياسى متمركز بى‌بهره است. هدف انتفاضه آزاد سازى فلسطين و تشكيل حكومت اسلامى در آن، از طريق بازگشت به اسلام سلف صالح و تقويت ايمان به خدا و به كار گيرى سلاح مُشت و سنگ است. اين‌