خواست و هدف مردم يعنى استقلال شد. «١» مبارزه با فساد و استبداد: چند سال پس از استقلال، انگيزه ديگرى براى تداوم مبارزه و جنبش اسلامى پديد آمد. اين علت جديد بيش از هر چيز ديگر به حكومت مستبد و مفسد «ژنرال محمد زيادباره» بر مى‌گشت. زيادباره پس از ترور رئيس جمهور «عبدالرشيد على شرماك» توسط يك افسر پليس و طى يك كودتاى نظامى و با تظاهر به اسلام و با شعار اجراى عدالت اجتماعى و پايان دادن به فساد به قدرت رسيد. امّا رژيم زيادباره با اقداماتى چون اعلام جمهورى دموكراتيك، تأسيس حزب سوسياليستى و گرايش به روسها و سپس با روى گرداندن از آنها و گرايش به وابستگى شديد به آمريكا، سركوب مسلمانان، عدم برخورد با فساد ادارى و اداره كشور بدون پارلمان و ... در جهت مخالف شعارهاى اوليه خود و خواسته هاى مردم مسلمان عمل كرد، در نتيجه مردم به مخالفت با آن رژيم پرداختند. تداوم اين مخالفتها كه در سال ١٣٧٠ ه. ش./ ١٩٩١ م. به اوج خود رسيد، منجر به فرار زيادباره از سومالى گرديد. «٢» رهبرى جنبش اسلامى سومالى و پيامدهاى آن‌ رهبرى حركت استقلال خواهى مردم مسلمان سومالى در فاصله سالهاى ١٢٨٠ تا ١٢٩٩ ه. ش./ ٩٠١ تا ١٩٢٠ م. با «محمد عبدالله حسن» بود. امّا از سال ١٣٢٧ ه. ش.
/ ١٩٤٨ م. دكتر «عبدالرشيد على شرماك» و «عبدالله عثمان» با تشكيل «اتحاديه جوانان سومالى» رهبرى قيام ضد انگليسى- ايتاليايى را بر عهده گرفتند. و سرانجام با پيروزى اتحاديه جوانان سومالى در انتخابات پارلمانى در سال ١٣٣٩ ه. ش./ ١٩٦٠ م. عبدالله عثمان به عنوان اولين رئيس جمهورى سومالىِ مستقل برگزيده شد. «٣»