مولا على عليه السلام نيز مى‌فرمايد:
«لا تَسْتَوْحِشُو فى‌ طَريقِ الْهُدى‌ لِقِلَّةِ اهْلِهِ فَانَّ النَّاسَ قَدِ اجْتَمَعُوا عَلى‌ مائِدَةٍ شِبَعُها قَصيرٌ وَجُوعُها طَويلٌ» «١» در طريق هدايت و رستگارى از كمى نفرات وحشت نكنيد! زيرا مردم در اطراف سفره‌اى اجتماع كرده‌اند كه مدت سيرى آن كوتاه و گرسنگى آن طولانى است.
طرفداران حق و حقيقت در طول تاريخ پيوسته در اقليت بوده‌اند، ولى پيروان باطل در اكثريت. اما همين اقليت در پرتو پيروى از حق و خودسازى مى توانند آن چنان ارزشى پيدا كنند كه در نظام تكوين و طبيعت تأثير گذار باشند و درخواست آنها موجب نزول باران و نعمتهاى فراوان الهى شود. اگر چهل نفر از اين افراد مؤمن هم رأى شوند و درباره انسان گنهكارى دعا كنند و براى او از خداوند طلب بخشش و آمرزش كنند طبق روايات، خدا به احترام اين چهل نفر مؤمن، شخص گنهكار را مى‌بخشد! اجماع و اتفاق علما در مسايل فقهى يكى از منابع اجتهاد و استنباط احكام خداست و همينطور است شهرت در فتوا. همچنين در اسلام سيره عقلا، رأى اهل خبره در هر مسأله و مانند آن حجت شرعى بشمار مى‌رود. اما آنجا كه اكثريت در گمراهى بسر مى‌برند نه تنها رأيشان فاقد اعتبار و ارزش است بلكه چه بسا پيروى از آراى آنان باعث بدبختى و گمراهى شود. چنانكه قرآن فرمود:
«وَ انْ تُطِعْ اكْثَرَ مَنْ فِى الْارْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ انْ يَتَّبِعُونَ الَّا الظَّنَّ وَ انْ هُمْ الَّا يَخْرُصُونَ» «٢» و اگر از بيشتر مردم روى زمين پيروى كنى تو را از راه (درست) خدا گمراه مى‌كنند زيرا آنها تنها از گمان پيروى مى‌كنند و تخمين و حدس (واهى) مى‌زنند.
بنابراين اسلام براى اكثريت هوشمند، مؤمن و مسلمان و آگاه به مسايل ارزش بسيار قايل است. به اين معنا كه اگر جامعه درچارچوب اسلام و اصول و ارزشهاى آن و با