بايد بر اين تفكر، انديشه كسانى را افزود كه بنابر برداشت نارسايى كه از فلسفه «انتظار» دارند، معتقدند در عصر غيبت بايد از سياست و مبارزه كناره گيرى كرده، انزوا پيشه نمود، مهر سكوب بر لب نهاد و هيچ نوع مبارزه و عكس‌العمل منفى عليه جريانهاى حاكم هرچند آميخته با فساد و تباهى باشد از خود بروز نداد تا سراسر جهان را ظلم و فساد بگيرد، و امام زمان (عج) ظهور كند و جهان ظلمت‌كده را پر از عدل و داد و نور و ايمان نمايد! اين تلقى غلط از انتظار موجب شد تا گروهى كه خود را طرفدار اين تفكر مى‌دانستند در دوران مبارزات پيش از انقلاب طعمه خوبى براى رژيم طاغوت و دستگاه اطلاعاتى او «ساواك» در جهت مخالفت با تفكر انقلابى امام راحل (ره) و مبارزان پيرو او به حساب آيند، و رژيم پهلوى از مخالفت آنها با مبارزات انقلابى- اسلامى امام و امت اسلامى ايران كمال استفاده را ببرد! پاسخ اين طرز تفكر غلط و انحرافى نيز علاوه بر سخنان پيشين، آيات و احاديث بيشمارى است كه مسلمانان را در هر زمانى به مبارزه با ظلم، طاغوت و فساد فراخوانده است؛ كه حديث زير از امام صادق عليه السلام از آن جمله است:
«لَيَعُدَّنَّ احَدُكُمْ لِخُرُوجِ الْقائِمِ وَ لَوْسَهْماً.» «١» هر يك از شما موظف است خود را براى ظهور حضرت حجت هرچند با فراهم كردن تيرى آماده كند.
اين‌گونه احاديث كه بسيار زيادند، انتظار ظهور امام زمان (عج) را به حضور در صحنه‌هاى سياسى- اجتماعى، و مبارزه با مظاهر فساد و تباهى، و نيز برقرارى جامعه سالم اسلامى با حاكميت ارزشهاى دينى تعريف و تفسير كرده‌اند.
تفكر ديگر، كه به اصوليين يا طرفداران «اجتهاد» اختصاص دارد و شامل اكثريت علما و فقها در طول دوران غيبت مى‌شود، مى‌گويد براساس تعاليم ائمه عليهم السلام كه اصحاب و علماى شيعه را به اجتهاد و استنباط احكام از منابع تعيين شده را فراخوانده‌اند، بايد از راه اجتهاد، احكام مورد نياز جامعه اسلامى و مسلمانان را در هر