علما نخستين دليل بر امكان و اثبات آن، وقوع آن است كه اكنون نزديك به بيست سال است براساس وظايف و اختياراتى كه قانون اساسى براى ولىّ فقيه تعيين كرده، اعمال ولايت مى‌كند، و در جهان سياست، موجب اقتدار و عزت اسلام و مسلمانان شده است.
همچنين، ولايت و حاكميت فقيه ادامه ولايت پيامبر و امام معصوم عليه السلام است كه آن نيز از سنخ ولايت خداست كه در آياتى نظير آيه «انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ ...» «١» آمده، و مخاطب آن عقلا و فرزانگان جامعه هستند كه مى‌گويد: اى عقلا! ولى شما بالذات خداست و از طرف خدا، پيامبرش و پس از پيامبر، جانشين معصومش و پس از جانشين معصوم وى، نائب خاص او، آنگاه نائب عام او، نظير امام راحل (ره) و مقام معظم رهبرى مى باشند.
روشن است اين چنين ولايتى از سوى خداوند، در واقع ولايت و حكومت مكتب اسلام و قوانين مترقى آن است، كه در شخصيت حقوقى پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه معصومين عليهم السلام، و پس از آنها فقهاى واجد شرايط تجلّى پيدا كرده است. روح مفاهيمى همچون والى، سرپرست، مدير و مدبّر به ولايت و والى يعنى به سرپرستى شخصيت حقوقى والى برمى‌گردد نه به شخصيت حقيقى او. چه اين‌كه خود شخصيت حقيقى او هم زيرمجموعه اين ولايت است. «٢» چنانكه بنيانگذار جمهورى اسلامى امام خمينى (ره) فرمود:
«حكومت در اسلام، به مفهوم تبعيت از قانون است و فقط قانون بر جامعه حكمفرمايى مى‌كند. «٣» حكومت اسلامى، حكومت قانون الهى بر مردم است. ولايت فقيه، قوانين الهى است و اين انقلاب نه به حكومت اشخاص و احزاب، بلكه به حكومت خدا مى‌انديشد. «٤» پيشينه انديشه حكومت و ولايت فقيه در اسلام‌ از جمله شبهاتى كه پيرامون ولايت فقيه مطرح است اين است كه مى‌گويند:
«ولايت فقيه» تنها از انديشه سياسى امام خمينى (ره) سرچشمه گرفته، و در ميان علما و