علامه حلى (ره)، متفكر و انديشمند بزرگ و بلند آوازه شيعه مى‌نويسد:
«اجْمَعَ الْعُقَلا كافَّةً عَلَى الْوُجُوبِ فِى الْجُمْلَةِ خِلافاً لِلْازارِقَةِ وَالْاصْفَرِيَّةِ وَ غَيْرِهِمْ مِنَ الْخَوارِجِ» «١» عقلا و انديشمندان مسلمان بر وجوب و ضرورت امامت و حكومت فى‌الجمله اجماع دارند.
برخلاف گروههاى ازارقه و اصفريه «٢» و غير آنان از خوارج (كه منكر ضرورت حكومتند.)
ابى‌منصور عبدالقاهر بغدادى، از علماى اهل سنت مى‌نويسد:
«جمهور اصحاب ما از متكلّمان و فقها به همراه شيعه ... و اكثر معتزله به وجوب امامت قايلند.» «٣» مبانى تفكر سياسى در اسلام‌ قرآن كريم، ريشه اصلى تفكر سياسى در اسلام است، قرآن ضمن طرح و شرح مبانى انديشه‌هاى سياسى، اعتقاد و عمل به اين مبانى و انديشه‌ها را جزئى از قلمرو وسيع ايمان و بخشى از مجموعه تعاليم اسلام و گوشه‌اى از حيات يك مسلمان مى‌شمارد. به طورى كه در تفكر قرآنى تفكيك انديشه و عمل سياسى از ايمان و اسلام، و نيز از زندگى مسلمانان امكان پذير نيست. مسلمان صرفاً به دليل ايمانش و تعهدى كه در برابر اسلام، خدا و فرامين او دارد به انديشه و عمل سياسى مى‌پردازد، و نسبت به آن احساس تعهد مى‌كند، و خود را در تحقق بخشيدن به آرمانهاى سياسى اسلام مسؤول مى‌داند.
بررسى تفصيلى و دقيق مبانى انديشه‌هاى سياسى در اسلام و قرآن، كليد كليه بحثهايى است كه تحت عنوان فقه سياسى، بويژه بخش سياست و حكومت در اسلام مطرح است. ليكن در اينجا مجال پرداختن به آن به تفصيل نيست. در عين حال براى تحكيم بيشتر بحث سياست و حكومت در اسلام و تفكيك ناپذير بودن دين و سياست تنها به ذكر فهرست‌وار مبانى انديشه سياسى در اسلام و قرآن اشاره مى‌كنيم. تا براى‌