اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٤٣ - چهار اصل زندگي

نهى از اميد بستن به غير خدا

عَنْ رَسُولِ اللَّهِ [ أَنَّهُ قَالَ: يَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: لَأُقَطِّعَنَ‌ أَمَلَ‌ كُلِ‌ مُؤْمِنٍ‌ أَمَّلَ‌ دُونِي‌ بِالْإِياسِ وَ لَأُلْبِسَنَّهُ ثَوْبَ مَذَلَّةٍ بَيْنَ النَّاسِ وَ لَأُنَحِّيَنَّهُ مِنْ وَصْلِي وَ لَأُبَعِّدَنَّهُ مِنْ قُرْبِي. مَنْ ذَا الَّذِي أَمَّلَنِي لِقَضَاءِ حَوَائِجِهِ فَقَطَعْتُ بِهِ دُونَهَا أَمْ مَنْ ذَا الَّذِي رَجَانِي بِعَظِيمِ جُرْمِهِ فَقَطَعْتُ رَجَاءَهُ مِنِّي؟ أَ يَأْمُلُ أَحَدٌ غَيرِي فِي الشَّدَائِدِ وَ أَنَا الْحَيُّ الْكَرِيمُ وَ بَابِي مَفْتُوحٌ لِمَنْ دَعَانِي؟ يا بُؤْساً لِلْقَانِطِينَ مِنْ رَحْمَتِي وَ يا شِقْوَةً لِمَنْ عَصَانِي وَ لَمْ يُرَاقِبْنِي‌.١

از رسول خدا [ روايت شده كه خداوند متعال مي فرمايد: من اميد و آرزوى آن كسي را كه به غير من اميدوار شود نااميد مي سازم و جامه ذلّت و خوارى را در ميان مردم به او مي پوشانم و او را از لقاء و وصال خود مهجور مي نمايم و از قرب و نزديكى خود دور مي گردانم. کيست که براي برآورده شدن حوايجش به من اميد بسته باشد و بدون اينکه حاجت روا شود او را برگردانده باشم؟ کيست که علي رغم جرايم

[١] صحيفه امام رضا، ص ٩٣