اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٢٩ - چهار اصل زندگي

اللَّهِ لِأَحَدٍ مِنْ حُجَّةٍ. مَنْ كَانَ لِلَّهِ مُطِيعاً فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ وَ مَنْ كَانَ لِلَّهِ عَاصِياً فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ، وَ مَا تُنَالُ وَلَايَتُنَا إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ الْوَرَعِ.١

امام باقر٧به جابر فرمود: آيا كسى كه خودش را به شيعه نسبت مى دهد همين مقدار كه اظهار دوستى با ما اهل بيتA را كند برايش كافى است؟ به خدا قسم شيعۀ ما نيست مگر كسى كه از خدا بپرهيزد و فرمانبردار او باشد و شيعيان ما شناخته نمى شوند مگر با فروتنى و خضوع و امانت داري و بسيار ياد خدا و روزه گرفتن و نماز خواندن و نيکي به والدين و دلجويى از همسايگان مستمند و فقيران و بدهكاران و يتيمان، و راستگويى و خواندن قرآن و نگاه داشتن زبان در برابر مردم مگر به كلام نيكو، و اينها در همه چيز امين قبايل خود بودند. جابر گويد: گفتم: يا ابن رسول اللّه [، ما كسى را به اين صفات نمى شناسيم. فرمود: اى جابر، سخنان مردم در تو تأثير نگذارد. آيا همين بس است كه كسى بگويد من على٧ را دوست دارم و پيرو او هستم ولى كارى نكند؟ و اگر بگويد من رسول خدا[ را دوست دارم و رسول خدا[ بهتر از على٧ است سپس به شيوه و روش او عمل نكند و سنّت او را پيروى نكند محبّت پيامبر[ نفعى به حال او ندارد. پس از خدا بپرهيزيد و براى آنچه نزد خدا هست عمل نمائيد. بين خدا و كسى خويشاوندى نيست. محبوب ترين بندگان نزد خداوند و ارجمندترين

[١] كافي (اسلاميه)، ج‌٢، ص ٧٤