اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٨٨ - از وصاياي لقمان

فَكُنْ يَا حَمَّادُ طَالِباً لِلْعِلْمِ فِي آنَاءِ اللَّيْلِ وَ أَطْرَافِ النَّهَارِ؛ فَإِنْ أَرَدْتَ أَنْ تُقِرَّ عَيْنُكَ وَ تَنَالَ خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ فَاقْطَعِ الطَّمَعَ مِمَّا فِي أَيْدِي النَّاسِ، وَ عُدَّ نَفْسَكَ فِي الْمَوْتَى، وَ لَا تُحَدِّثَنَّ نَفْسَكَ أَنَّكَ فَوْقَ أَحَدٍ مِنَ النَّاسِ، وَ اخْزُنْ لِسَانَكَ كَمَا تَخْزُنُ مَالَكَ‌.

و حسود سه علامت دارد: وقتى كسى غايب است غيبت او را مى‌كند و چون حاضر باشد به او تملّق مى‌كند و مصيبت زده را شماتت مى‌كند؛ و اسراف‌كار سه علامت دارد: آنچه شايستۀ او نيست مى‌خرد و آنچه براي او نيست مى‌پوشد و آنچه براي او نيست مى‌خورد؛ و تنبل سه علامت دارد: سستى مى‌كند تا وظيفه‌اى را انجام ندهد و وظيفه‌اش را انجام نمى‌دهد تا آن ضايع گردد و ضايع نمى‌شود مگر اين كه گناهكار باشد؛ و غافل سه علامت دارد: سهو و بازى و فراموشى. حمّاد بن عيسى گفت: امام صادق٧ فرمود: براى هر كدام از اين علامت‌ها شاخه‌هايى وجود دارد كه دانستن آنها به بيش از هزار باب و هزار باب و هزار باب مى‌رسد. پس اى حمّاد، شبانه روز در طلب علم باش و اگر مى‌خواهى چشمت روشن باشد و به خير دنيا و آخرت برسى، طمع خود را از آنچه در دست مردم است قطع كن و خودت را از مردگان بشمار و با خود نگو كه تو از يكى از مردم بالاترى و زبانت را نگه دار همان گونه كه مالت را نگه مى‌دارى.