اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٥١ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

تمام با او قهر نکن كه هر كسي در اين سه روز در حال قهر با برادرش بميرد آتش براى او سزاوارتر است. اى ابوذر، هر كسي دوست دارد كه مردم به احترام او بايستند جايگاهش آتش است. اى ابوذر، هر كسي بميرد و در دل او ذرّه‌اى تكبّر باشد بوى بهشت را در نمى‌يابد مگر اينكه قبل از آن توبه كند. مردى گفت: اى رسول خدا [، من زيبايى را دوست دارم حتّى دوست دارم كه دستگيره تازيانه و بند كفشم زيبا باشد آيا بايد به خاطر اين‌ها بترسم‌؟ حضرت فرمود: دل تو چگونه است‌؟ گفت: حق را مى‌شناسد و به آن مطمئن و آرام است. حضرت فرمود: اين تكبّر نيست بلكه كبر اين است كه حق را رها كنى و از آن به غير حق بروى و به مردم بنگرى و آبرو و خون هيچ‌كس را چون آبرو و خون خود نبينى.

يَا أَبَاذَرٍّ، أَكْثَرُ مَنْ يُدْخَلُ النَّارَ الْمُسْتَكْبِرُونَ. فَقَالَ رَجُلٌ: وَ هَلْ يَنْجُو مِنَ الْكِبْرِ أَحَدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ [؟ قَالَ: نَعَمْ، مَنْ لَبِسَ الصُّوفَ وَ رَكِبَ الْحِمَارَ وَ حَلَبَ الشَّاةَ وَ جَالَسَ الْمَسَاكِينَ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَنْ حَمَلَ بِضَاعَتَهُ فَقَدْ بَرِئَ مِنَ الْكِبْرِ يَعْنِي مَا يَشْتَرِي مِنَ السُّوقِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلَاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَ إِلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِزْرَةُ الْمُؤْمِنِ إِلَى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ، وَ لَا جُنَاحَ عَلَيْهِ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ كَعْبَيْهِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَنْ رَفَعَ ذَيْلَهُ وَ خَصَفَ نَعْلَهُ وَ عَفَّرَ وَجْهَهُ فَقَدْ بَرِئَ مِنَ الْكِبْرِ؛

اى ابوذر، بيشترين كسانى كه به آتش دوزخ مى‌روند مستكبران هستند. مردى گفت: آيا كسى از كبر نجات مى‌يابد اى رسول خدا [؟