اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٥ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

عَلَيْكِ سَاجِداً لِلَّهِ؟ فَمِنْ قَائِلَةٍ لَا، وَ مِنْ قَائِلَةٍ نَعَمْ، فَإِذَا قَالَتْ نَعَمْ اهْتَزَّتْ وَ انْشَرَحَتْ وَ تَرَى أَنَّ لَهَا الْفَضْلَ عَلَى جَارَتِهَا؛

اى ابوذر، هيچ بنده اي پيشاني خود را به نقطه اي از نقاط زمين نمي گذارد مگر اين که آن نقطه زمين در روز قيامت بر آن سجده به نفع او شهادت دهد، و منزلي نيست که گروهي در آن فرود آيند مگر اينکه سحرگاهان، همان منزل بر آنان درود مي فرستد يا لعنتشان مي کند. اى ابوذر، هيچ صبح و شامي نيست مگر اينکه نقاط زمين همديگر را ندا مي کنند: اي همسايه من، آيا بر تو گذشت کسي که ذکر و ياد خداي متعال را نمايد، يا بنده اي که پيشاني خويش براي سجده بر خدا بر تو نهد؟ برخي گويند آري و برخي گويند نه. هر کدام که آري بگويد بر خود مي بالد و شاد مي گردد و خود را بر ديگري برتر مي بيند.

يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ثَنَاؤُهُ لَمَّا خَلَقَ الْأَرْضَ وَ خَلَقَ مَا فِيهَا مِنَ الشَّجَرِ لَمْ يَكُنْ فِي الْأَرْضِ شَجَرَةٌ يَأْتِيهَا بَنُو آدَمَ إِلَّا أَصَابُوا مِنْهَا مَنْفَعَةً فَلَمْ تَزَلِ الْأَرْضُ وَ الشَّجَرُ كَذَلِكَ حَتَّى تُكَلِّمَ فَجَرَةُ بَنِي آدَمَ بِالْكَلِمَةِ الْعَظِيمَةِ قَوْلَهُمْ‌ ﴿اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً﴾١فَلَمَّا قَالُوهَا اقْشَعَرَّتِ الْأَرْضُ وَ ذَهَبَتْ مَنْفَعَةُ الْأَشْجَارِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ الْأَرْضَ لَتَبْكِي عَلَى الْمُؤْمِنِ إِذَا مَاتَ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِذَا كَانَ الْعَبْدُ فِي أَرْضٍ قَفْرٍ فَتَوَضَّأَ أَوْ تَيَمَّمَ ثُمَّ أَذَّنَ وَ أَقَامَ وَ صَلَّى أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الْمَلَائِكَةَ فَصَفُّوا خَلْفَهُ صَفّاً لَا يُرَى طَرَفَاهُ، يَرْكَعُونَ بِرُكُوعِهِ، وَ يَسْجُدُونَ بِسُجُودِهِ، وَ

[١] بقره، ١١٦