اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٣ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

دو فرشته‌اى كه با من هستند حيا مى‌كنم. اى ابوذر، آيا دوست دارى به بهشت بروى‌؟ گفتم: آرى پدرم فدايت. فرمود: پس آرزويت را كوتاه كن، و مرگ را مورد توجّه خود قرار بده، و از خداوند آن‌گونه كه شايسته است شرم كن. گفتم: اى رسول خدا [، همه ما از خدا حيا مى‌كنيم. فرمود: اين حيا نيست بلكه معنى حيا از خداوند اين است كه قبرستان ها و پوسيدگى (درون قبر) را فراموش نكنى، و شكم و هرچه در آن است و سر و محتويات آن را (از حرام) حفظ‌ كنى، و هر كسي بزرگى آخرت را مى‌خواهد بايد زينت دنيا را رها كند كه هرگاه چنين بودى به مقام ولايت الهى و دوستي خدا رسيده‌اى.

يَا أَبَاذَرٍّ، يَكْفِي مِنَ الدُّعَاءِ مَعَ الْبِرِّ مَا يَكْفِي الطَّعَامَ مِنَ الْمِلْحِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، مَثَلُ الَّذِي يَدْعُو بِغَيْرِ عَمَلٍ كَمَثَلِ الَّذِي يَرْمِي بِغَيْرِ وَتَرٍ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ اللَّهَ يُصْلِحُ بِصَلَاحِ الْعَبْدِ وُلْدَهُ وَ وُلْدَ وُلْدِهِ، وَ يَحْفَظُهُ فِي دُوَيْرَتِهِ وَ الدُّورِ حَوْلَهُ مَا دَامَ فِيهِمْ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ رَبَّكَ عَزَّوَجَلَّ يُبَاهِي الْمَلَائِكَةَ بِثَلَاثَةِ نَفَرٍ: رَجُلٍ فِي أَرْضٍ قَفْرٍ فَيُؤَذِّنُ ثُمَّ يُقِيمُ ثُمَّ يُصَلِّي فَيَقُولُ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ: انْظُرُوا إِلَى عَبْدِي يُصَلِّي وَ لَا يَرَاهُ أَحَدٌ غَيْرِي فَيَنْزِلُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ يُصَلُّونَ وَرَاءَهُ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ إِلَى الْغَدِ مِنْ ذَلِكَ الْيَوْمِ، وَ رَجُلٍ قَامَ مِنَ اللَّيْلِ فَصَلَّى وَحْدَهُ فَسَجَدَ وَ نَامَ وَ هُوَ سَاجِدٌ فَيَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى: انْظُرُوا إِلَى عَبْدِي رُوحُهُ عِنْدِي وَ جَسَدُهُ سَاجِدٌ، وَ رَجُلٍ فِي زَحْفٍ فَرَّ أَصْحَابُهُ وَ ثَبَتَ هُوَ يُقَاتِلُ حَتَّى يُقْتَلَ؛

اى ابوذر، دعا به همراه كردار نيك به همان اندازه كافى است كه نمك