اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣١١ - خاستگاه فتنه ها

حسن مشورت با اهلش

عَنْ الْحَسَنِ بْنِ رَاشِدٍ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ:‌ يا حَسَنُ، إِذَا نَزَلَتْ‌ بِكَ‌ نَازِلَةٌ فَلَا تَشْكُهَا إِلَى أَحَدٍ مِنْ أَهْلِ الْخِلَافِ وَ لَكِنِ اذْكُرْهَا لِبَعْضِ إِخْوَانِكَ فَإِنَّكَ لَنْ تُعْدَمَ خَصْلَةً مِنْ أَرْبَعِ خِصَالٍ: ٍ إِمَّا كِفَايَةً بِمَالٍ، وَ إِمَّا مَعُونَةً بِجَاهٍ، أَوْ دَعْوَةً فَتُسْتَجَابُ، أَوْ مَشُورَةً بِرَأْيٍ.١

حسن بن راشد گويد: امام صادق٧ فرمود: اى حسن، هر گاه پيش آمد ناگوارى برايت رخ داد شكوۀ آن را به هيچ يك از اهل خلاف (مخالفان شيعه) نکن بلكه براى برادران ايمانى (هم مذهب) خود بگو زيرا يكى از چهار فايده را خواهى برد: يا به مال و داراييش تو را كفايت كند و يا به جاه و مقامش تو را كمك دهد يا دعايى كند (دربارۀ تو) كه مستجاب گردد و يا در مشورت نظري دهد كه تو را سودمند باشد.

[١] كافي (اسلاميه)، ج‌٨، ص ١٧٠