اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٦ - سفارش پيامبرصلی الله علیه و آله و سلّم به ابوذر غفاري رحمه الله

يَا أَبَاذَرٍّ، إِنِّي أَلْبَسُ الْغَلِيظَ، وَ أَجْلِسُ عَلَى الْأَرْضِ، وَ أَلْعَقُ أَصَابِعِي، وَ أَرْكَبُ الْحِمَارَ بِغَيرِ سَرْجٍ، وَ أُرْدِفُ خَلْفِي، فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِي فَلَيسَ مِنِّي؛ يَا أَبَاذَرٍّ، حُبُّ الْمَالِ وَ الشَّرَفِ أَذْهَبُ لِدِينِ الرَّجُلِ مِنْ ذِئْبَينِ ضَارِيَينِ فِي زِرْبِ الْغَنَمِ، فَأَغَارَا فِيهَا حَتَّى أَصْبَحَا، فَمَا ذَا أَبْقَيا مِنْهَا؟ قَالَ: قُلْتُ: يا رَسُولَ اللَّهِ [، الْخَائِفُونَ الْخَاضِعُونَ الْمُتَوَاضِعُونَ الذَّاكِرُونَ اللَّهَ كَثِيراً أَ هُمْ يَسْبِقُونَ النَّاسَ إِلَى الْجَنَّةِ؟ فَقَالَ: لَا وَ لَكِنْ فُقَرَاءُ الْمُسْلِمِينَ، فَإِنَّهُمْ يَأْتُونَ يَتَخَطَّوْنَ رِقَابَ النَّاسِ فَيَقُولُ لَهُمْ خَزَنَةُ الْجَنَّةِ: كَمَا أَنْتُمْ حَتَّى تُحَاسَبُوا. فَيَقُولُونَ: بِمَ نُحَاسَبُ؟ فَوَ اللَّهِ مَا مَلِكْنَا فَنَجُورَ وَ نَعْدِلَ، وَ لَا أُفِيضَ عَلَينَا فَنَقْبِضَ وَ نَبْسُطَ، وَ لَكِنْ عَبَدْنَا رَبَّنَا حَتَّى دَعَانَا فَأَجَبْنَا؛

اى ابوذر، من لباس خشن مى‌پوشم و بر زمين مى‌نشينم و انگشتانم را (بعد از غذا خوردن با دست) مى‌ليسم و بر الاغ بدون زين سوار مى‌شوم و ديگران را بر ترك خود سوار مى‌كنم. پس هر كسي از سنّت من روى بگرداند از من نيست. اى ابوذر، دوست داشتن مال و مقام براى دين انسان، خطرناك‌تر از دو گرگ درنده است كه تا صبح در آغل گوسفندان به درندگى مشغول باشند. ديگر از آن گوسفندان چه مى‌ماند؟ گفتم: اى رسول خدا [، آيا خداترسان و فروتنان و متواضعان و كسانى كه بسيار ذكر خدا مى‌گويند در رفتن به بهشت بر مردم پيشى مى‌گيرند؟ فرمود: نه، بلكه فقراى مسلمان؛ آنها (در قيامت) بر روى گردن‌هاى مردم گام برمى‌دارند و نگهبانان بهشت به آنها مى‌گويند: همان‌جا باشيد تا