اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٥٢ - حضور قلب در نماز

حضور قلب در نماز

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ[: قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: مَا أَطَّلِعُ عَلَى قَلْبِ عَبْدٍ فَأَعْلَمُ فِيهِ‌ حُبَ‌ الْإِخْلَاصِ‌ لِطَاعَتِي لِوَجْهِي وَ ابْتِغَاءِ مَرْضَاتِي إِلَّا تَوَلَّيْتُ تَقْوِيمَهُ وَ سِيَاسَتَهُ، وَ تَقَرَّبْتُ مِنْهُ؛ وَ مَنِ اشْتَغَلَ فِي صَلَاتِهِ بِغَيرِي فَهُوَ مِنَ الْمُسْتَهْزِئِينَ بِنَفْسِهِ، اسْمُهُ مَكْتُوبٌ فِي دِيوَانِ الْخَاسِرِين‌.١

رسول اکرم[ فرمودند: خداي عزّوجل فرمود: من اطلاع بر قلب بنده‌اي كه در آن حبّ اخلاص براي اطاعت من و به دست آوردن رضاي من است پيدا نمي كنم مگر آنكه خودم متولّي امور او مي شوم و دستور به تدبير كارهاي او مي دهم و به او نزديک مي شوم. كسي كه در نماز به غير من متوجّه باشد خود را مسخره کرده است و اسم او در زمره زيانكاران نوشته و ثبت مي شود.

[١] مصباح الشريعه، ص ٩٢