اخلاق در کلام معصومین - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٩٥ - ضرر عالم دنيا دوست

ضرر عالم دنيا دوست

عَنْ حَفْصِ بْنِ غِياثٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: إِذَا رَأَيتُمُ الْعَالِمَ مُحِبّاً لِدُنْيَاهُ فَاتَّهِمُوهُ عَلَى دِينِكُمْ فَإِنَّ كُلَّ مُحِبٍّ لِشَيْ‌ءٍ يَحُوطُ مَا أَحَبَ،‌ وَ قَالَ[: أَوْحَى اللَّهُ إِلَى دَاوُدَ: لَا تَجْعَلْ بَينِي وَ بَيْنَكَ عَالِماً مَفْتُوناً بِالدُّنْيا فَيَصُدَّكَ عَنْ طَرِيقِ مَحَبَّتِي فَإِنَّ‌ أُولَئِكَ‌ قُطَّاعُ‌ طَرِيقِ‌ عِبَادِي‌ الْمُرِيدِينَ. إِنَّ أَدْنَى مَا أَنَا صَانِعٌ بِهِمْ أَنْ أَنْزِعَ حَلَاوَةَ مُنَاجَاتِي عَنْ قُلُوبِهِمْ.١

امام صادق٧ فرمود: هرگاه ديديد عالم و دانشمند، دوست‌دار دنيا است او را نسبت به دين خود متّهم كنيد (يعنى بدانيد ديندار واقعى نيست) زيرا هر كه چيزى را دوست دارد گرد همان محبوب خود مي گردد. پيامبر اکرم[ فرمود: خدا به داوود ٧وحى كرد: ميان من و خودت، دانشمندى كه فريفته دنيا است واسطه قرار مده تا تو را از راه دوستى من بازدارد زيرا آنان راهزن بندگانى هستند كه خواهان من هستند. كمتر كارى كه من با اينها مى‌كنم اين است كه لذّت مناجات

[١] كافي (اسلاميه)، ج‌١، ص ٤٦