کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٧٨ - دلایل حرمت فیالجمله
مصادِیق لهوالحدِیث است. مراد از لهوالحدِیث، معناِی لغوِی و عرفِی آن ِیعنِی سخن لهوِی است؛ ازاِینرو، حرمت غناء به تبع حرمت سخن لهوِی است و تنها مصداقِی از غناء حرام است که محتواِی باطلِی داشته باشد.١
پاسخ: اِینکه لهوالحدِیث شامل سخنان باطل و لهوِی مِیشود، پذِیرفته است اما شمول لهوالحدِیث به موردِی که مضمون آن باطل نباشد، مشکوک است. همچنِین ادلهاِی وجود دارد که حرمت مطلق غناء را مِیرساند و بر اساس آن رواِیات، کِیفِیت غناء، موضوع حرمت مِیشود.
اشکال سوم: دلالت اِین رواِیات بر حرمت مطلق غناء، در تعارض با رواِیاتِی است که بر حرمت غِیرِی غناء دلالت دارد. رواِیتِی که در «مجمع البِیان» از امام صادق ٧ نقل شده: «هُوَ الطَّعْنُ فِي الْحَقِّ وَ الِاسْتِهْزَاءُ بِهِ»٢ «لهوالحدِیث» را بهدلِیل استهزائِی که به جانب حق دارد، حرام شمرده است ِیا رواِیت ابوبصِیر: «عَن کَسبِ المُغَنَِّیاتِ فَقَال: الَّتِي يَدْخُلُ عَلَيْهَا الرِّجَالُ حَرَامٌ وَ الَّتِي تُدْعَى الَى الْأَعْرَاسِ لَيْسَ بِهِ بَأْسٌ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عزّ و جلّ (وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي ...)٤.٣ حرمت غناء، مشروط به اختلاط زنان و مردان و خواندن زن براِی مردان شده؛ بنابراِین رواِیات ذِیل آِیه که بر حرمت مطلق غناء دلالت دارد با اِین رواِیات، متعارض است.٥
پاسخ: مِیان دو بِیان که هر دو مثبِت حکم است تعارضِی شکل نمِیگِیرد و نمِیتوان
١ . همان، ص ١٣٥.
٢ . مجمع البِیان، ج٨، ص٤٩٠.
٣ . سوره لقمان، آِیه٦.
٤ . وسائل الشِیعة، ج١٧، صص١٢٠ و ١٢١.
٥ . مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٣٥.