کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٠٥ - دلایل حرمت فیالجمله
از اِین رواِیت نمِیتوان جواز بِیع غلام آوازخوان را استفاده کرد؛ زِیرا مورد پرسش، کنِیز آوازخوان است و اما ٧ نسبت به غلام آوازخوان، در مقام بِیان نِیست.
رواِیت دوم: «الْمُغَنِّيَةُ مَلْعُونَةٌ مَلْعُونٌ مَنْ أَکلَ کسْبَهَا».١
امام صادق ٧ فرمود: كنيز آوازخوان، ملعون است و كسى كه از درآمدش بخورد ملعون است.
برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کردهاند.٢
حضور «اسحاق بن ابراهِیم» در سند رواِیت، موجب قدح در اعتبار آن مِیشود؛ زِیرا مهمل است و امکان ارزِیابِی او وجود ندارد. همچنِین رواِیت، کنِیز آوازخوان را لعن کرده و درآمد بهدستآمده از آن را تحرِیم مِیکند.
رواِیت سوم: «إِبْرَاهِيم بْنِ أَبِي الْبِلَادِ قَالَ: أَوْصَى إِسْحَاقُ بْنُ عُمَرَ بِجَوَارٍ لَهُ مُغَنِّيَاتٍ أَنْ تَبِيعَهُنَ وَ يُحْمَلَ ثَمَنُهُنَّ إِلَى أَبِي الْحَسَن ٧ قَالَ إِبْرَاهِيمُ: فَبِعْتُ الْجَوَارِيَ بِثَلَاثِ مِائَةِ أَلْفِ دِرْهَمٍ وَ حَمَلْتُ الثَّمَنَ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُ: إِنَّ مَوْلىً لَك يُقَالُ لَهُ إِسْحَاقُ بْنُ عُمَرَ أَوْصَى عِنْدَ وَفَاتِهِ بِبَيْعِ جَوَارٍ لَهُ مُغَنِّيَاتٍ وَ حَمْلِ الثَّمَنِ إِلَيْك وَ قَدْ بِعْتُهُنَّ وَ هَذَا الثَّمَنُ ثَلَاثُ مِائَةِ أَلْفِ دِرْهَمٍ. فَقَال ٧: لَا حَاجَةَ لِي فِيهِ إِنَّ هَذَا سُحْتٌ وَ تَعْلِيمَهُنَّ کفْرٌ وَ الِاسْتِمَاعَ مِنْهُنَ نِفَاقٌ وَ ثَمَنَهُنَ سُحْتٌ».٤
ابراهيم بن ابىبلاد مىگويد: اسحاق بن عمر وصيت كرد که كنيزان آوازخوانش را بفروشم و پولشان را نزد امام كاظم ٧ ببريم. پساز مرگ اسحاق كنيزانش را سيصدهزار درهم فروختم. آن را خدمت امام كاظم ٧ بردم و به حضرت گفتم: يكى از دوستداران
٢ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص١٢١، ح٤.
٣ . تذکرة الفقهاء، ج١٢، ص١٤٠؛ الحدائق، ج١٨، ص١٠٦؛ المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣١٤.
٤ . وسائل الشيعة، ج١٧، صص١٢٣ـ ١٢٤، ح٥.