کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٨٦ - دلایل حرمت فیالجمله

تأِیِیدِی بر مشروط کردن حرمت غناء به محتواِی باطل آن است. برخِی از فقها در مقام اشکال، بر اِین باورند که در اِین رواِیت، شاهدِی بر مدعاِی شِیخ انصارِی رحمه الله وجود ندارد؛ زِیرا بحث از کنِیزِی است که صداِی خوبِی دارد و اما ٧ خرِید آن را جاِیز دانسته است؛ نه براِی اِین‌که تمام صوت و صداِی آن کنِیز، غناء است و نه براِی اِین‌که غناء با محتواِی باطل، حرام و با محتواِی حق، حلال است، بلکه صداِی کنِیز، گاهِی غناء است و گاهِی غناء نِیست که اگر غناِیِی بودن آن احراز نشود، حلال است؛ پس اِین رواِیت با اِین نگاه، کِیفِی بودن غناء را ثابت مِی‌کند.

پاسخ به اشکال

گرچه متن رواِیت، اشاره‌اِی به محتواِیِی بودن غناء ندارد، ولِی به کِیفِی بودن غناء نِیز اشاره‌اِی ندارد؛ حتِی مِی‌توان از اِین رواِیت استفاده کرد که محتواِی غناء در حکم آن تأثِیر دارد. بِیان اما ٧ حکم غناء را به مِیزان اثربخشِی آن مشروط مِی‌کند که اگر غناء، انسان را به ِیاد بهشت بِیاندازد و او را با حق، آمِیخته کند، حلال است. اِین بِیان، شاهدِی بر تأثِیر محتواِی غناء در حکم آن است.

بر اساس اِین رواِیات، غناِیِی که مصداق قول زور ِیا سخن لهوِی باشد، حرام است و نمِی‌توان با آن، جواز ساِیر مصادِیق غناء را ثابت نمود، بلکه باِید مطلقات اِین بحث، دلالت تام داشته باشد و تعارضِی مِیان اِین ادله مقِیّد و مطلقات باب نِیست.

رواِیات مفسّر آِیه اعراض از لغو

ِیکِی دِیگر از آِیاتِی که فقها براِی اثبات حرمت غناء به آن استناد مِی‌کنند، آِیه: (... وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ)١ است. برخِی از رواِیات ذِیل اِین آِیه، «لغو» را به غناء، تفسِیر کرده‌ است.

١ . سوره مؤمنون، آِیه٣.