افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤١٨ - کلام مرحوم علاّمه طباطبائِی رحمة الله علِیه در معناِی شهابهاِی آسمانِی

جمعِی از ملائکه زندگِی مِی‌کنند و در دست آنها شهاب‌هاِی آسمانِی قرار دارند و آنها در کمِین شِیاطِین مِی‌نشِینند که اگر آنها بخواهند وارد اِین افلاک گردند، آنها را با همِین شهاب‌ها دور سازند و از ورود به افلاک ممانعت به عمل آورند.

امّا امروزه به طور آشکار بطلان و پوچِی اِین نظرِیه‌ها به اثبات رسِیده است و بدِین ترتِیب آراِیِی که بر اِین نظرِیه‌ها دربارۀ شهاب‌ها بنا شده است باطل مِی‌گردد، که در کتب حجِیم چون تفسِیر فخر رازِی، و روح المعانِی آلوسِی آمده است.

و احتمال دارد ـو خداوند عالم و آگاه بر حقاِیق امر استـ اِین قسم از جملات و عبارات که در قرآن کرِیم آمده است، نه به‌عنوان حکاِیت و إخبار از ِیک واقعِیّت منطبق، که به‌عنوان تمثِیل و ضرب‌المثل ذکر شده باشد و به‌وسِیلۀ آن، حقاِیق دور از حس را در قالب و تصوِیر محسوسات بِیان کرده باشند تا بدِین وسِیله بهتر ادراک و شناخته شود؛ و خداِی متعال در اِین‌گونه موارد مِی‌فرماِید:

(و ما براِی روشن شدن حقاِیق اِین‌چنِین ضرب‌المثل‌هاِیِی ذکر مِی‌کنِیم، ولِی از جملۀ آدمِیان فقط دانشمندان و اهل معرفت به مقصود و سرّ اِین مطالب پِی مِی‌برند.).[١]

و نظاِیر اِین ضرب‌المثل‌ها در قرآن بسِیار است که از جملۀ آن: ”عرش، کرسِی، لوح و کتاب“ است، که برخِی از آن قبلاً گذشت و بعضِی دِیگر نِیز پس از اِین خواهد آمد.

و بر اِین اساس، منظور از آسمانِی که ملائکه در آن سکونت دارند عالم ملکوت است که در ِیک افق و مرتبۀ اعلاِی از عالم مادّه قرار دارد، و نسبت آن به اِین عالم مانند نسبت آسمان با تمامِی اجرام و ستارگان است به زمِین؛ و مقصود از نزدِیک‌شدن شِیاطِین به آسمان و استراق سمع و زدودن ملائکه، آنها را به‌وسِیلۀ شهاب‌هاِی آسمانِی، نزدِیکِی آنها به عالم ملائکه است تا بر

[١]. سوره عنکبوت (٢٩) آِیه ٤٣.