افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٣٥٨ - نقد ادّعاِی دخالت شراِیط محِیط در شخصِیّت رسول خدا و کِیفِیّت بِیان وحِی

مضافاً بر اِین مطلب، افرادِی که حتِّی در زمان خود رسول خدا داراِی وِیژگِی‌هاِی برتر و قابلِیّت‌هاِی متماِیز از ساِیرِین براِی ادراک حقاِیق قرآن و ارتقاء به مدارج عالِیه بودند، چرا باِید از نعمت افاضه و دستگِیرِی و تربِیت محروم بوده باشند و به چوبِ رعاِیت وحِی، با شراِیط خاص و فرهنگ وِیژۀ مَحطّ نزول آن از حِیطۀ ارشاد و تکامل رانده شوند؟ و چرا ادراک واقعِی حقاِیق وحِیانِی براِی امثال آنها نباِید حاصل شود؟ درحالِی‌که آِیات قرآن براِی همۀ افراد در هر سطح از معرفت و دانش و بِینش، حتِّی براِی شخص رسول خدا، مُنجِی و مُحِیِی و معلّم و مرشد و هادِی و مزکِّی است.

قرآنِی که فقط براِی عدّه‌اِی چادرنشِین و بادِیه‌نشِین با فرهنگ ابتداِیِی آن روز نازل شده است، کجا مِی‌تواند امثال مفاخر عرصۀ خرد و بصِیرت، همچون صدرالدِّین شِیرازِی و ابوعلِی حسِین بن عبدالله سِینا و فارابِی و عرفاِی شامخِین چون مولانا جلال‌الدِّین محمّد بلخِی و محِیِی‌الدِّین عربِی و شهاب‌الدِین سهروردِی و خواجه حافظ شِیرازِی و ابن‌فارض مصرِی و علماء بالله و بأمر الله چون آخوند ملاّحسِینقلِی همدانِی و آِیةالله العظمِی سِیّد احمد کربلائِی و علاّمه قاضِی طباطبائِی و علاّمه طباطبائِی و الآِیة الحجة العلم العلاّم سِیّد محمّدحسِین حسِینِی طهرانِی ـرضوان الله علِیهم اجمِینـ را اشراب و زنده نماِید؟

و از طرفِی، اِینکه شما مِی‌گوِیِید:

قرآن به فرهنگ و شأن محِیط نزول، نازل شده است و اِینکه در آِیات آمده است:

(حُورٌ مَقْصُورَاتٌ فِي الْخِيَامِ)؛[١] «حورالعِین که در مِیان خِیمه‌ها سکنِی گزِیده‌اند.»

شاِید معناِی دِیگرِی غِیر از خِیمه داشته باشد.[٢]

[١]. سوره الرحمن (٥٥) آِیه ٧٢.

[٢]. برگرفته از مقالۀ بشر و بشِیر؛ و مقالۀ کلام محمّد صلِّی الله علِیه و آله و سلّم.