زمِینه‌هاِی فرهنگِی و اعتقادِی، درصورتِی‌که بر مبناِی متقن و مقبول علمِی استوار باشد، دفاع مِی‌کنم؛ و در اِین زمِینه، خود اوّلِین گام را در تألِیف اوّلِین نوشتار خوِیش برداشتم. رسالۀ فقهِیّۀ حقِیر در طهارت ذاتِی مطلق انسان، براِی اوّلِین بار در طول تارِیخ فقه تشِیّع به ظهور پِیوست و موجب اعتراضات و چه‌بسا کناِیه‌هاِیِی گردِید که از شأن ِیک جامعۀ علمِی و افراد منتسب به علم و دانش بعِید مِی‌نماِید؛ گرچه بسِیارِی از فضلاِی بزرگوار با سعۀ صدر و پذِیرش درخور ِیک فضاِی معنوِیّت علمِی متعالِی با آن برخورد نموده، با نظر لطف و کرامت در آن نگرِیستند.

تألِیف دِیگر حقِیر در ردّ حجِّیت اجماع مطلقاً، شاهد دِیگرِی است بر مدّعاِی اِیجاد فضاِی حرِّیت و فرهِیختگِی فرهنگِی و محِیط مناسب حِیات علمِی و تحقِیق در مبانِی تشِیّع و مکتب اهل‌بِیت علِیهمالسّلام؛[١] مکتبِی که قائد و لوادارش صادق آل‌محمّد است، ابرمردِی که هِیچ‌گاه و به هِیچ‌روِی درب خانۀ خود را به روِی بحث و فحص و نقد و نِقاش نبست، و از برخورد با آراءِ متخالفه با مبانِی تشرِیع، خم به روِی خود نِیاورد و دِیگران را به اِین روش و منهاج، پِیوسته دعوت و توصِیه مِی‌نمود. ما براِی وصول به ذروۀ اعتلاء و رستگارِی باِید فقط از او تبعِیّت کنِیم و روش و ممشاِی او را صبح و شام پِیش روِی خود داشته باشِیم، و از وسوسه و کناِیه‌ها و مخالفت‌هاِی بِی‌پاِیه و اساس جاهلان و متعصّبان و متحجّران، گرچه به صورت‌هاِی قدس و تقوا ظاهر مِی‌گردند، نهراسِیم؛ زِیرا در روز قِیامت باِید به امام صادق علِیهالسّلام پاسخ دهِیم، نه به اِین افراد و جرِیانات هاوِیه و مهوِیۀ دنِیوِی و نفسانِی و شِیطانِی.

جامعِیّت علم اولِیاِی الهِی بر تمام حوادث عالم هستِی

بِیان جامعِیّت علم اولِیاِی الهِی، خاصّه حضرات معصومِین علِیهمالسّلام، از ادلّۀ نقلِیّه، درخور گنجاِیش اِین نوشته نِیست و ما فقط به چند حدِیث معتبر و موثّق در اِین‌باره اکتفا نمودِیم. و روشن شد که طبق فرماِیش خود آن حضرات، هِیچ حادثه‌اِی

[١]. رسالۀ دِیگر حقِیر دربارۀ عدم مشروعِیّت تشکِیل اربعِین براِی مردگان است، که آن نِیز با کم‌لطفِی‌هاِیِی روبه‌رو شده است.