افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٦٧٣ - علّت سقوط قاتلان حضرت سِیّدالشهدا علِیهالسّلام در اِین ورطه از سبُعِیّت و عناد در مقابل حق

(خَتَمَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ)؛[١]

«خداوند بر دل‌ها و گوش‌ها و چشم‌هاِی آنان پرده و حجابِی پاِیدار افکنده است، و در نتِیجه عذاب و عقوبت عظِیمِی در انتظارشان مِی‌باشد.»

نفس انسان اگر مسخ شد دِیگر کارِی از دست کسِی ساخته نِیست؛ و انسان باِید پناه ببرد به خداِی متعال از چنِین روزِی!

مطالبِی را که از صاحب مقاله هر روز شنِیده و دِیده مِی‌شود شاِید از ابتدا اِین‌چنِین نبوده است، بلکه ورود در صحنۀ جدل و جدال و باور بِیش از اندازه به خود و شئون اجتماعِی و رعاِیت منافع شخصِی و حفظ أنانِیّت، کم‌کم نفس او را در مواجهه با حق و کلام متِین، مقاوم‌تر و پرخاشگرتر نمود؛ اعتبارات عالم دنِیا و مدح و ثناهاِی وِیرانگر دل و دِین، و تبلِیغات و شاِیعات مخرّب صلاح و صفا همگِی دست به دست هم داده، نفس و روح او را در ورطۀ باطل مسخ نمودند. سخن با چنِین فردِی جز اتلاف وقت و تضِیِیع فرصت نتِیجه‌اِی نخواهد داشت.

مصِیبتِی که اکنون بر سر اِین مسکِین وارد آمده است، براِی همگِی ما باِید درس عبرت و اعتبار باشد. جوامع علمِی ما به‌خصوص حوزه‌هاِی علمِیّه و فضلاِی بزرگوار باِید از اِین واقعه پند گِیرند و از آن نتِیجه و برداشت مفِیدِی براِی آِینده و سعادت و فلاح خوِیش بنماِیند.

خداِی متعال با کسِی شوخِی ندارد و در مقام قضاء و حکم، به ِیک دِیده در همه مِی‌نگرد؛ کسِی عقد اخوت و برادرِی با خدا نبسته است! براِی قضاء و حکم او، بِین عالم، جاهل، معمّم، روحانِی، پزشک، مهندس، تاجر و غِیره فرقِی نمِی‌باشد. در پِیشگاه معدلت پروردگار، مِیزان فقط حق و متابعت از آن است و بس. خداِی متعال عاشق گروهِی خاص و صنفِی متعِیّن و حزبِی متشخّص نمِی‌باشد. در مقام حکومت، سِیّد قرشِی و عبد حبشِی براِیش ِیکسان است. خودِی و غِیر خودِی در کار خدا نمِی‌گنجد.

[١]. سوره بقره (٢) آِیه ٧.