که اسماء و صفات کلِّیۀ الهِیّه از قبِیل اسم حِیّ، علِیم، قدِیر، مرِید، ِیا هم‌چنِین وصفِ خالق و مصوّر و مُنشِأ و قهّار و رازق و... مصدر و سرچشمۀ اصلِی همۀ تعِیّنات و تشخّصات در عالم وجود مِی‌باشند و هر موجودِی که پا به عرصۀ عالم ـچه عالم مجرّد و چه عالم صورت و مادّهـ بگذارد طبِیعتاً و لاجرم از همان مصادر اولِیّۀ کلِّیۀ اسماء و صفات نشئت گرفته و به هر مرتبه و درجه‌اِی که براِی او تعِیِین شده است، نزول پِیدا مِی‌کند و در همان‌جا مستقر مِی‌شود، و طبِیعتاً چه در نقطۀ استقرار و چه در اطوار و حدود عرضِی، تابع اجتماع و ترکِیب سلسلۀ علل و اسباب خوِیش مِی‌باشد.

بنابراِین همۀ اِین حقاِیق و حوادث که در عالم وجود، ما آنها را با صورت و هِیئت و مادّه مشاهده مِی‌کنِیم و حقِیقتاً نِیز چنِین هستند، آنها در اصل و مبدأ خود بِی‌صورت و بِی‌هِیئت و بِی‌شکل مِی‌باشند.

مثلاً صحنۀ تصادفِی که ما مشاهده مِی‌کنِیم، ماشِینِی با چنِین سرعت و چنِین راننده و در مکان مشخّص و زمان مشخّص فردِی را زِیر مِی‌گِیرد و آن فرد در دم جان مِی‌سپارد، اِین صحنه گرچه اکنون در مقابل چشمان ما صورت و هِیئت مادِّی دارد و لاجرم به جهت مادّه بودن آن باِید در مکانِی خاص و نِیز زمانِی مشخّص اتّفاق افتد و ِیک ثانِیه زودتر از موقع مقرّر و ِیک سانتِی‌متر جلوتر و عقب‌تر از مکان مخصوص ممکن نِیست اتّفاق افتد، ولِی همِین صحنۀ تصادف در عالم صورتِ بِی‌مادّه ـکه از آن به مثال منفصل و برزخ تعبِیر مِی‌شودـ مشروط به مکانِی خاص و زمانِی خاص مثل مکان و زمان عالم مادّه نِیست؛ و گرچه خود آن صورت در عالم مثال در مکانِی و زمانِی مشخّص محقّق مِی‌شود، ولِی بِین آن زمان و مکان با زمان و مکان مادِّی تفاوت بسِیار است.

و از اِینجا است که ما در خواب و ِیا در مکاشفه، ِیک هفته و ِیا ِیک ماه و ِیا بِیشتر، قبل از وقوع سانحه، آن را مشاهده مِی‌کنِیم؛ اِین شهود از کجا سرچشمه مِی‌گِیرد؟ حادثه‌اِی که در عالم خارج هنوز اتّفاق نِیفتاده است و پس از گذشت روزها و بلکه ماه‌ها اتّفاق مِی‌افتد، از کجا ما خبردار مِی‌شوِیم؟ و براِی اولِیاِی خاصّ حضرت حق،