افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٩٩ - تفسِیر صحِیح شعر جناب حافظ دربارۀ طوطِی مقلّد

اِین غزل نغز و عالِیة المضامِین حضرت حافظ ـرضوان الله علِیهـ دقِیقاً تفسِیر و معناِی همان بِیت است که در غزلِی دِیگر مِی‌فرماِید:

در غزلِی که ذکر شد، جناب اِیشان در مقام تفسِیر و تبِیِین مجذوب‌سالک مِی‌باشند که نفحات جمال و جلال ربوبِی و بارقه‌هاِی عالم انوار و بهاء ازلِی بر قلب سالک وزِیده و تابِیده شده است و او را از همۀ تعِیّنات و تعلّقات دنِیوِی و اخروِی رها و آزاد ساخته، دِیگر نه دربند شراِیط و جوانب محِیط دنِیوِی و نفسانِی مِی‌باشد و نه چشم به نعمات و لذّات اخروِی مِی‌دوزد؛ ِیک‌سره خِیمه و خرگاه خود را از هر دو عالم برکنده و در حرِیم امن و حرم قدس ربوبِی فرود آمده است، و جز جمال چهرۀ جانان هِیچ مطلب و مطلوبِی نمِی‌گزِیند و جز رسِیدن به لقاء محبوب به هِیچ سر و

[١]. دِیوان حافظ، غزل ٣٦٢.

[٢]. همان، غزل ٣٦٦.