افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٤٥٥ - راهِیابِی بِیواسطۀ رسول خدا به مبدأ و منبع وحِی

است که بدانِیم اِین عمل قبِیح است و مورد سخط و غضب پروردگار مِی‌باشد و عقاب اُخروِی بر مخالفت با اِین حکم در انتظار ما مِی‌باشد، و چِیزِی اضافه بر اِین نمِی‌دانِیم و نمِی‌توانِیم بدانِیم؛ زِیرا سعۀ وجودِی و ظرفِیّت علمِی و رتبِی ما بِیش از اِین اجازۀ ادراک حقِیقتِی ماوراء اِین حکم و تکلِیف الهِی را به ما نمِی‌دهد.

تصوّر ما بر اِین است که وحِیِی که بر پِیامبر نازل مِی‌شود، درست مانند حکمِی است که در گوش ما خوانده مِی‌شود و فقط فرق در اِین است که اِین حکم توسّط مسئله‌گو براِی ما قرائت مِی‌شود، امّا براِی رسول خدا جبرائِیل اِین معنا و مفهوم را در گوش جان و ذهن او مِی‌خواند؛ و اضافه بر اِین، حقِیقتِی در خارج تحقّق پِیدا نمِی‌کند.

در اِین تصوّر، پِیامبر ِیک طرف اِین مثلّث قرار گرفته و در طرف دِیگر، خداِی متعال است که منشأ و مبدأ براِی احکام تکلِیفِیّه و قضاِیاِی خارجِیّه است و در طرف سوّم، رابط و واسطۀ بِین پروردگار و پِیامبر است که همان ملک مقرّب جبرائِیل امِین مِی‌باشد؛ که ظاهر آِیاتِی که در قرآن به‌عنوان «بشر» از پِیامبر اسم برده شده است، بر اِین معنا حمل مِی‌شود. و افرادِی که دربارۀ رسول خدا و ائمّۀ معصومِین علِیهمالسّلام منکر علم به غِیب شده‌اند، نِیز به همِین آِیات تمسّک مِی‌جوِیند؛ و حتِّی افرادِی که آنها را درست مانند ساِیر اشخاص، عادِی پنداشته‌اند، نِیز بر همِین قِیاس سِیر مِی‌نماِیند.

مثالِی دِیگر دربارۀ معجزات رسول خدا مِی‌زنم که در اِین باب، ساِیر اولِیاِی الهِی مشارکت دارند:

در داستان شقّ‌القّمر و معجزۀ نبوِی، چنانچه در تارِیخ آمده است و قرآن نِیز بدان اشارت دارد و مِی‌فرماِید:

(اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانْشَقَّ الْقَمَرُ)؛[١] «زمان قِیامت نزدِیک گردِید و ماه به دو نِیم شد!»

[١]. سوره قمر (٥٤) آِیه ١.