نظر آوردن ابتلا به همِین سرنوشت، به دِیدن پلاکاردها و علَم و کتل‌ها و پرچم‌ها و دسته‌هاِی گل و تاج ملوّن به انواع گل‌ها مِی‌پردازند و از آن هدف اصلِی غافل مِی‌گردند، و اِین مراسم عائدِی براِی آنها جز انجام ِیک کار عادِی و بدون فاِیدۀ معنوِی و روحانِی نخواهد داشت، و اثرِی بر آن مترتّب نخواهد شد و آن همه تأکِیدات اولِیاِی دِین بر شرکت در تشِیِیع، بِی‌ثمر خواهد بود.

از جمله سنن، عبادت مردم در جاِیگاهِی است که زرق و برق نداشته باشد. مسجد و عبادتگاه مسلمان باِید به دور از تجمّل و آراِیش ظاهرِی باشد. زِینت‌کردن مساجد و کاشِی‌کارِی‌ها و آِینه‌کارِی‌ها و رعاِیت ظرافت در نقش و نگارها همه و همه خلاف است، و اِین هزِینه‌هاِی سرسام‌آور باِید صرف امور مساکِین و فقراء و اصلاح جامعه و عمران بلاد و تسهِیل نِیازها و رفع مشکلات گردد. مسجد رسول خدا ابتدا سقف نداشت و پس از اصرار افراد، حضرت فرمودند: سقفِی از چوب و شاخه‌هاِی نخل گل‌اندود کردند و فرمودند: «عَرِیشٌ کَعَرِیش موسِی.»[١]

امروزه مشاهده مِی‌کنِیم که چه مخارج و مصارفِی جهت تزِیِین مساجد و بناِی گنبد و گل‌دسته‌ها و کاشِی‌کارِی‌هاِی محِیّرالعقول، با هزِینۀ سرسام‌آور به عنوان حفظ و بقاء شعائر اسلامِی اعمال مِی‌شود. هزِینه‌هاِیِی که باِید به سلامت و بهداشت و رفاه و امنِیّت و حفظ حدود و ثغور و ارتقاء قوّه و بنِیۀ دفاع مملکت اسلام هزِینه گردد.

تصوّر مردم و جامعه چنِین است که در مقابل آثار و بناهاِی سلاطِین و امراء کشورهاِی مختلف غرب و تجلِّی عظمت و مجد آنها در اِین‌گونه بناها، باِید ما هم دست به چنِین ساخت و سازها بزنِیم تا از آنان عقب نمانِیم! غافل از اِینکه فرهنگ و منش اسلام، حذف و زدودن زخارف دنِیوِی و توجّه و تمرکز به خداِی متعال است، و اِین توجّه در چنِین محِیط‌هاِیِی حاصل نخواهد شد و انسان به همِین نقش و نگار

[١]. الکافِی، ج ٣، ص ٢٩٥، ح ١. جهت اطّلاع بِیشتر رجوع شود به امام شناسِی، ج ١٠، ص ٣٠٥؛ انوار الملکوت، ج ١، ص ٢٤٧.