کار درمِی‌آِید. امّا در مسئلۀ وحِی، چه از ناحِیۀ پروردگار و چه از ناحِیۀ شِیطان، معانِی و مفاهِیم و صورِ القا شده ارتباطِی به تفکّر و تأمّل و نتِیجه ندارد؛ بلکه نفس آن صورت ِیا معنا از مصدر خوِیش در نفس انسان به صورت روحانِی و ِیا به صورت شِیطانِی و ظلمانِی القا و منعکس مِی‌شود.

اِینک به ذکر موارد نورانِی و روحانِیِ وحِی در موارد مختلف و امثلۀ گوناگون اشاره مِی‌شود:

کِیفِیّت وحِی و الهام به زنبور عسل

خداِی متعال در سورۀ نحل، کِیفِیّت ادراک زنبور عسل و حسّ پرداختن به تهِیّۀ عسل و انتخاب گل‌هاِی مناسب و تغذِیه از گِیاهان مفِید و نِیز نحوۀ ساخت و بناِی خانه‌هاِی خود را به صورت وحِی در نَهاد و نفس حِیوانِی و درّاکۀ او که همان مسِیر و صراط فطرِی او در حِیات دنِیا است، قرار مِی‌دهد:

(وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُونَ * ثُمَّ كُلِي مِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ فَاسْلُكِي سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلًا يَخْرُجُ مِنْ بُطُونِهَا شَرَابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ فِيهِ شِفَاءٌ لِلنَّاسِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ).[١]

«خداِی متعال به زنبور عسل وحِی فرستاد که جاِیگاه خود را از مِیان کوه‌ها و درختان و چوب‌هاِی بهکاررفته در منازل و بستان‌ها قرار دهد* آنگاه از همۀ مِیوه‌ها و شکوفه‌هاِی متنوّع و مختلف، تغذِیه کن و به راه‌ها و برنامه‌هاِی تعِیِین‌شده و نوشته‌شدۀ از جانب پروردگارت عمل نما، و از تحت فرمان و دستور او در تهِیّه و پدِیدآوردن عسل سرپِیچِی منما. در اِین صورت، از درون آن شهدِی مصفّا و نوشابه‌اِی گوارا و شِیرِین با رنگ‌هاِی متفاوت خارج مِی‌شود که موجب شفاء و سلامتِی و مداواِی بشر است. خداوند در اِین خلقت و پدِیده، نشانه‌اِی از قدرت و الوهِیّت خوِیش را براِی افرادِی که به دنبال ادراک حقاِیق هستِی و شناخت صفات و اسماءِ پروردگارند قرار داده است.»

[١]. سوره نحل (١٦) آِیه ٦٨ و ٦٩.