حال، اِین قدرت نفسانِی که به‌واسطۀ اتّصال به مبدأِ لاِیزال چنِین سعه و هِیمنه‌اِی پِیدا کرده است که چنِین مِی‌کند، در مقابل قدرت و علم امام علِیهالسّلام همچون ِیک قطره در اقِیانوس مِی‌باشد.

در اِینجا باِید سؤال کرد که ملائکه در قبال چنِین فردِی نباِید سر به سجده فرود آورند؟! فردِی که علمش علم خدا، و قدرتش قدرت خدا، و حِیاتش و صفاتش همه و همه با ذات و مبدأ هستِی متّحد شده است! جبرائِیل در آستان اِین خانه به ذلّت و مسکنت مِی‌نشِیند و از عتبۀ اِین آستان، کسب علم و فِیض و حِیات مِی‌کند.

اِین رواِیت که صدر آن بهانه‌اِی است براِی افرادِی که علم به غِیب امام علِیهالسّلام را انکار مِی‌کنند و امام را همچون ِیک فرد عادِی، عارِی از تجلِّیات اسماءِ کلِّیۀ الهِیّه مِی‌پندارند، به‌خوبِی منظور و مقصود امام را در توضِیح ذِیل آن آشکار مِی‌سازد؛ که ظاهراً افرادِی در آن مجلس حضور داشتند که امام علِیهالسّلام تعمّداً قصد طرح چنِین مطلبِی را نموده‌اند، به جهت تقِیّه و رعاِیت مصالح اجتماعِی.

تواتر رواِیات در باب علم غِیب امام علِیهالسّلام

مسئلۀ علم به غِیب امام علِیهالسّلام، از دِیرباز مورد بحث و نظر و کنکاش اهل علم و حدِیث بوده است.[١]

از نقطه‌نظر بِیان نقلِی، آن‌قدر از رسول خدا و ساِیر ائمّه علِیهم الصّلاة و السّلام أخبار و رواِیات مختلف در اِین‌باره وارد شده است که حتِّی از حدّ تواتر نِیز فراتر رفته است؛ و هر کدام از حضرات معصومِین علِیهمالسّلام در مسئلۀ علم به عالم غِیب و ظهور تمامِی اشِیاء در نفس امام علِیهالسّلام، بِیاناتِی صرِیح و روشن دارند. و تعجب

[١]&span class="no-content"&ï من الاسم الأعظم، و صاحبکم الّذِی قال الله: (قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ)* فکان والله عند علِی علِیهالسّلام علم الکتاب!“ فقلت: صدَقتَ والله! جعلتُ فداک!»

* سوره رعد (١٣) آِیه ٤٣.[١٥٩]. جهت اطّلاع بِیشتر پِیرامون اثبات علم به غِیب امام، و ردّ و اِیرادهاِی علما در اِین زمِینه رجوع شود به امام شناسِی، ج ١٤، ص ٢٦٣ـ٢٨٦.