مناظره حیوانات با حکما - احمدی(بهمئی)، یعقوب - الصفحة ٩٢ - فصل چهاردهم در مناظره همای با حکیم خراسان

العادات» و آنچه از مجالس و محافل گفتی، در این آیه فکر کن که )كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیهِمْ فَرِحُونَ([١].

توچه دانی که اصناف حیوانات هر کجا جمع آیند و جماعت طیور که در هوا صف برکشند، از معیشت چه مایه لذت یابند، یا چه تمتّع و تنعّم حاصل کنند و بهجت و سرور ایشان، خود در آن حال به چه غایت رسد؟ و مجالس و محافل شما، اگر چه پرمائده و فایده باشد؛ اما اکثر آن طریق جاهلیت و قانون رهبانیت اتفاق افتد، به خلاف مجالس حیوانات که جمعیت ایشان همه از برای تسبیح و طاعت باشد. در آن مجمع از هر یکی، جز ذکر عظمت و کبریای حق (جلّ و علا) صورت نبندد.

پس بر این همه حجت‌ها که تقریر کردی، یقین که حیوانات را بر شما فضیلتی است، نه شما را بر ایشان. و به این هنرها که برشمردی جهل و حماقت و ظلم و تعدی شما همگان را معلوم گشت.

حکیم عراق خاموش شد و بحث در اینجا به پایان رسید.

[١] . (هر دسته‌اى به آنچه نزدشان بود دل خوش كردند) مؤمنون/ ٥٣.