روز ششم کین فلک حقّه باز
بار دگر لَعب نو آغاز کرد
پرده شب را چو به یکسو کشید

مهره خود را هم بربود باز
کارگهی بوالعجبی باز کرد
جام بلورین به کف آمد پدید

هر سخن کان نه حمد یزدانست
ابتدا چون به نام حق باشد
آنکه عقل از کمال معرفتش
هرچه هست اول اوست آنکه از اوست
بعد حمد خدای و نعت رسول
خسروا! گر تو را به طالع سعد
دل به دنیا مبند، پند اینست

بر سخنگوی جمله تاوانست
هر چه گویی خلاصه جانست
بر سر کوی عجز حیرانست
عقل سرگشته اینقدر دانست
محض توحید و عین ایمانست
یکی دو روز این جهان به فرمانست
تخم نیکی بکار که کار آنست