حکیم هند گفت: ذریّه آدم را در هر حالت اوصافی هست، به غیر از اینکه گفتیم، که بدان سبب رجحان ایشان بر جمله موجودات ظاهر و باهر است؛ چون سخاوت و شجاعت و قناعت و مؤانست و تسلیم و صبر و امثال اینها که در حیوانات هیچ از این معانی صورت نمی‌بندد.

طاوس گفت: ای ابله! این اوصاف را به حیوانات، نسبت بیش است که به آدمی، و یک دلیل واضح بر جهل تو فوقیت جستن است به شجاعت، نه آن است که مهتر عالم (صلی الله علیه وآله) فرموده: «کلّ شجاع احمق الّا علّی[١] (علیه السلام)» با این همه اگر مباهات به شجاعت بود، شیر از همه فاضل‌تر بود؛ زیرا که همه مبارزان و دلاوران خود را بیشتر به او تشبیه می‌کنند و اگر به سخاوت اثبات تفضیل می‌کنی، در معاملات خروس نظر کن و اگر از قناعت سخن می‌کنی، این خود لازمه حیوانات است و همچنین مؤانست و تسلیم و صبر و تحمل که همه را در خلقت ایشان محسوس می‌توان دید.

چون حکایت به اینجا رسید، همگان را سخن طاوس پسندیده افتاد و آستین تحسین از چپ و راست بر افشاندند.

حکیم هند از جواب فرو ماند و همگان به مقام خود بازگشتند.

[١] . این حدیث در منابع حدیثی یافت نشد.