لطف جسیم[١] شاه جهان‌پناه چنان است که چون حقیقت ماجرا معلوم فرموده، بعد از این نگذارد که این مشتی ظلوم جهول که از سر غفلت و جهل خود را بر ما ترجیح نهند و در محکمه عدل و انصاف دعوای بی‌معنی کنند.

حکیم خراسان سر در گریبان تفکر فرو برده بود و پای در دامن حضور آورده، گوش به سخن او داشت ناگاه سر بر آورد و گفت:

ای جانور بلند پرواز
ای گشته ز یاد خود هوایی
لطف و کرمش نهاده خوانی
آگه نه ای از حقیقت حال

با همّت پست خویش می‌ساز
تا کی سخن از منی و مایی
تو قانع از او به استخوانی
از بی‌خبری مزن پر و بال

همای را چون نظر بر حکیم خراسان افتاد، از غلبات سُکر و غایات فکر او هراسان شد. رعبی و رعشه و خشیتی از قوّت وقت او در نهاد خود مشاهده کرد. اگرچه طاقت مقاومت نداشت؛ اما به تکلّف دَرِ محادثه[٢] و مکالمه بگشاد و گفت:

نظم

مرحبا ای حکیم محکم رای
من همایم نه جغد منحوسم
پستی همّتم ز خرسندیست
چون خدایست معطی و مانع
قَدرم از بال و پر بلندی یافت
در هوای مجاز می‌نگرم
من همین دارم از همه کم و بیش

خاطر روشنت جهان آرای
چکنی سرزنش به افسوسم
نز ره حرص و آرزومندیست
بر دَرِ او نشسته‌ام قانع
که دلم روی ازین و آن برتافت
تا دهند از حقیقتی خبرم
تو چه داری؟ بیار حجت خویش

[١] . امر بزرگ تن

[٢] . با هم سخن گفتن