مهر سپهر شریعت، آفتاب عالمتاب حقیقت، سیّد تارک کونین، ناظر جمال عین به عین، قدوة السّادات حضرت شیخ امیر سیّد رکن الدّین حسین بن سیّد عالم بن ابی الحسن غوری هروی غزنوی متخلّص به«حسینی»، ملّقب به«فخر السّادات» و معروف به«امیر حسینی»، «سیّد حسینی»، و«میر حسینی سادات»از بزرگان عرفای سهروردی خراسان و از جمله نویسندگان و شاعران نامدار پارسی‌گوی ایران است.وی در اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری می‌زیسته است.

مولد وی قریه «گزیو» از کوهستان غور بود، ولی بیشتر ایّام زندگی خود را در شهر هرات به سر برد، بدین سبب به آن شهر نسبت یافته و به«هروی»معروف شده است.محلّه‌ای از هرات که امیر حسینی در آن سکونت داشته است، هنوز منسوب به نام وی به«محله میر حسینی سادات» شهرت دارد.

سال ولادت امیر حسینی به طور دقیق معلوم نیست.بعضی از تذکره‌نگاران و مورّخان آن را ٦٧١ ه.ق نگاشته‌اند، امّا به روایت مایل هروی او در سال ٦٤١ یا ٦٤٦ به دنیا آمده است. امیر حسینی اوایل عمر خود را در تحصیل علوم و آداب، و بعد از آن در سیر و سلوک در طریق تصوّف و عرفان گذارانید، و به همین سبب مولانا جامی و جامی شیروانی گفته‌اند:

جامع علوم صوری و معنوی و حاوی فضایل ظاهری و باطنی بود و در کشف حقایق و شرح دقایق ید بیضا می‌نمود.

دولت‌شاه سمرقندی، امیر حسینی را از مریدان شیخ شهاب الدّین عمر سهروردی و از ارادتمندان شیخ اَوحَد الدّین کرمانی دانسته که از لحاظ تاریخی درست نیست.جامی به دلیل اشعار کنز الرّموز اثر امیر حسینی و به قول برخی از نویسندگان، حضرت امیر حسینی را مرید بی‌واسطه شیخ بهاء الدّین زکریّا مولتانی به شمار آورده و سپس چنین نوشته است: