شاعر بعد از مدح شهاب الدّین سهروردی، و خلیفه او در هند زکریّای مولتانی و پسرش صدر الدّین عارف، به بحثی درباره دین و متفرّعات آن و به بیان اصطلاحات صوفیان توجه کرده است. امیر حسینی در پیرامون عشق ذکر می‌کند که صیقل آینه دلها عشق است و در حقیقت همه مشکلات از راه عشق حل می‌شود.امیر حسینی عشق را می‌ستاید و عقل را نکوهش می‌کند.این منظومه در حدود ٧٢٠ تا ٧٥٠ بیت دارد.به قول سعید نفیسی:حسینی آن را در سال ٧١١ در مولتان به پایان رسانیده است. از آن نسخی موجود است و به طبع هم رسیده است.

٣- سی‌نامه: جمال اسمش را«سرنامه»نگاشته و سعید نفیسی«عشق نامه»را نیز اضافه کرده است. مثنویی است در ١٢٠٠ بیت بر وزن خسرو و شیرین نظامی و ویس و رامین فخر الدّین اسعد گرگانی بر منوان ده نامه‌هایی که شاعران در قرون هفتم و هشتم هجری می‌سرودند. به قول دولت شاه سمرقندی، شاعر آن را«در اوان شباب گفته» که هنوز در عشق مجازی اهتمام داشته است.در این مثنوی احساسات عاشقانه پیشتر ریخته شده و فکر عرفان به ندرت دیده می‌شود. به طور کلی مطالب آن خلاصه‌ای از سیر و سلوک و عشق عارفان است.از این منظومه نسخه‌هایی موجود است.

٤- دیوان اشعار: دیوان امیر حسینی به«دیوان اشعار»، «دیوان غزل»و«دیوان قصاید و غزلیات» شهرت دارد که مملوّ از اشعار عاشقانه و ابیات متصوّفانه است. به قول مولانا جامی«مر او را دیوان اشعار است به غایت لطیف». این دیوان مجموعه‌ای است از قصاید پنج گنج و غزلیّات و ترکیبات و ترجیعات و مقطّعات و رباعیّات که تعداد جمیمع