کرد، شما به حرص و شره دامن در دهان و انبان در آستین، قصد آن کرده، به سعی تمام در نهیب تاراج ایشان کمر بغض و عداوت بر میان جان بسته، چنانکه ظهیر فارابی فرماید:

بدان طمع که دهان خوش کنی ز غایت حرص
ز کرم پیله، کفن بر کشی و در پوشی

نشسته ای مترصد که قی کند زنبور
میان اهل مروّت که داردت معذور

و آنچه از لذت معیشت به گزاف لاف زدی، معلوم نیست که به واسطه کدام چیز است و اگر تمتّعی است، به متاع دنیایی و مال و منال عاریتی که از صدمت انتقال و سمت زوال خالی نیست. مفاخرت و مباهات نمودن بدان، یقین است که از غایت جهل و حماقت است. به دیده دانش نظر باید کرد که حق تعالی در شأن کدام قوم فرمود: )ذَرْهُمْ یأْكُلُوا وَ یتَمَتَّعُوا وَ یُلْهِهِمُ الْأَمَلُ فَسَوْفَ یعْلَمُونَ ([١]

اگر تفاخر به ستر عورت است، آن معاملتی است در شرع و سنت بر شما فریضه شده که تارک آن مستوجب طرد و لعن می‌گردد و مستحق قعر جحیم و عذاب الیم می باشد.

حیوانات به ستر عورت احتیاج ندارند؛ زیرا که در اصل خلقت آن عضو ایشان خود مستور است و اگر مستور نباشد، بر ایشان مواخذه نیست.

بلکه این امر و نهی و وعد و وعید در حق شما نازل شده؛ نه در حق ایشان.

حکیم ترک گفت: تو را و جمع تو را که جمله سباعند، در این سخن نمی‌رسد؛ زیرا که از جمله حیوانات گروهی در قساوت قلب و قلّت منفعت و کثرت مضرّت زیاده از شما نیست و هیچ موجودی به حرص و شره و بغی و عدوان با شما مقابل نیست.

[١] . (بگذار آنها بخورند، و بهره گيرند، و آرزوها آنان را غافل سازد؛ ولى بزودى خواهند فهميد!) حجر/ ٣.