و وی اصلا ربطی با«نقشبندیّه»نداشته است. تمام تذکره‌ نگاران و مورّخان امیر حسینی را به بزرگواری یاد می‌کنند. دکتر ذبیح اللّه صفا در باب سبک شعر وی می‌نویسد:

سخن امیر حسینی علی الخصوص در مثنویهای او بسیار ساده و روان و خالی از تکلّف در بیان معانی است و به کار بردن ترکیبات دشوار یا استعارات و حتی تشبیهات غریب در گفتار او معلوم نیست، و اگرچه غثّ و سمین در آثار او زیاد است، ولی بر روی هم سخن او در درجه‌ای است که می‌توان او را از شاعران متوسط فارسی شمرد که همّ خود را مصروف به بیان معانی عرفانی همراه با همه اصطلاحات آن کرده است.هفده سؤال منظوم که شیخ محمود شبستری گلشن راز خود را در جواب آنها ساخت از همین امیر حسینی سادات است.

مایل هروی در مورد اسلوب نگارش منثور او چنین اظهار نظر می‌کند:

امیر حسینی در نثر شیوه پیر هرات را تعقیب می‌کرده است و از آن در اثر خود نزهة الارواح که نظم و نثر با هم مخلوط است، مراعات تجنیس را به صورت اتمّ و اعلی نموده است و در هر بیت و هر سطری صنعت جناس و سجع را به کار بسته است و در حالی که شور و عشق و موسیقی سخن را در آن تعبیه نموده است.چیزی که میر حسینی را بیشتر می‌تواند امتیاز خاصی بدهد و روحیّه او را تشخیص کند همان علوّ همّت اوست که فلسفه خود را به میدان می‌کشد و به غالب آثار خود به حضرت بشر خطاب می‌کند.....

چون میر حسینی وابسته به مکتب سهروردیّه بوده، در بیانات خود توجّه به تصوّت زاهدانه و عابدانه داشته، و طریقت را با شریعت آمیخته است.وی افکار و معتقدات صوفیان را با حکایات و داستانهای کوتاه بیان کرده است.روی هم رفته موضوع جمله آثار امیر حسینی سیر و سلوک و معرفت و طریقت و عشق و تحقیق و اخلاق و اصلاح است.کلام منظوم او ساده و پاکیزه از تکلّف و تصنّع است.البته نزهة الارواح شبیه به گلستان سعدی و در تاریخ سبکهای نثر فارسی حائز اهمّیّت است.در سایر نگارشهای امیر حسینی مباحث عرفانی و اخلاقی به چشم می‌خورد که در نتیجه حمله مغول در نواحی خراسان و ایران و عراق، به جهت اصلاح احوال جامعه مردم به ظهور آمده بود.